Złotlin japoński
| Złotlin japoński | |
|---|---|
.JPG) |
|
| Systematyka[1] | |
| Domena | eukarionty |
| Królestwo | rośliny |
| Klad | rośliny naczyniowe |
| Klad | rośliny nasienne |
| Klasa | okrytonasienne |
| Klad | klad różowych |
| Rząd | różowce |
| Rodzina | różowate |
| Rodzaj | złotlin |
| Gatunek | złotlin japoński |
| Nazwa systematyczna | |
| Kerria japonica (L.) D.C Trans. Linn. Soc. London 12:157. 1818 |
|
 Zdjęcia i grafiki w Commons |
|
Złotlin japoński, złotlin chiński (Kerria japonica) – gatunek krzewu z rodziny różowatych (Rosaceae). Bywa też nazywany japońską złotą różą. Jest jedynym przedstawicielem monotypowego rodzaju złotlin (Kerria). Pochodzi ze środkowych i zachodnich Chin, od wieków uprawiany jest w Japonii, w Europie wprowadzony do upraw na początku XIX wieku[2], według niektórych źródeł rodzimy także w Japonii[3]. Jest uprawiany w wielu krajach świata, również w Polsce, jako roślina ozdobna. Do Europy sprowadzony został w XIX wieku i w niektórych miejscach zdziczał z upraw i rośnie w środowisku naturalnym[4].
Spis treści |
Systematyka [edytuj]
- Pozycja systematyczna według Angiosperm Phylogeny Website (aktualizowany system APG III z 2009)
Rodzaj należący do plemienia Kerrieae, podrodziny Spiraeoideae, rodziny różowatych (Rosaceae Juss.), rzędu różowców, kladu różowych w obrębie okrytonasiennych[5][1].
Morfologia [edytuj]
Krzew o początkowo wyprostowanych pędach, później rózgowato zwisających. dorasta od 1 do 3 metrów wysokości. Wytwarza odrosty korzeniowe. Ma jaskrawożółte kwiaty, na przełomie maja i czerwca. Liście intensywnie zielone, pojedyncze, podłużne, długości 4-7 cm z ostro ząbkowanymi brzegami. Kwiaty żółte. U dziko rosnącej formy gatunku są one pojedyncze, u odmian ozdobnych są to kwiaty pełne. W polskich warunkach bardzo rzadko wytwarzają owoce; są to brązowoczarne orzeszki[4].
Uprawa [edytuj]
Nadaje się do parków i ogródków przydomowych. Jego kwitnące pędy nadają się na kwiat cięty. Jest mrozoodporny (strefy mrozoodporności 5-10)[6]. Podczas bardzo surowych zim może przemarznąć, ale łatwo odrasta[4]. Nie ma specjalnych wymagań co do rodzaju gleby, ale powinna ona być stale wilgotna. Może rosnąć zarówno w słońcu, jak i w półcieniu, ale w pełnym słońcu ma kwiaty słabiej wybarwione[4]. Po przekwitnięciu krzew przycina się. Rozmnaża się go łatwo z sadzonek pędowych, lub jesienią z pędów odziomkowych. Obecnie rzadko uprawia się typową, dziko rosnącą formę, uprawiana jest głównie odmiana 'Plenifora'[4]. Ma podwójne kwiaty. Odmianę tę sprowadzono do Europy o 50 lat wcześniej, niż botanicy opisali dziko rosnący gatunek[6]
Przypisy
- ↑ 1,0 1,1 Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2010-04-29].
- ↑ Włodzimierz Seneta, Jakub Dolatowski: Dendrologia. Warszawa: Wydawnictwa Naukowe PWN, 1997, s. 291-293. ISBN 83-01-12099-1.
- ↑ Germplasm Resources Information Network (GRIN). [dostęp 2010-05-05].
- ↑ 4,0 4,1 4,2 4,3 4,4 Joachim Mayer, Heinz-Werner Schwegler: Wielki atlas drzew i krzewów. Oficyna Wyd. „Delta W-Z”. ISBN 978-83-7175-627-6.
- ↑ D. Potter, T. Eriksson, R. C. Evans, S. Oh, J. E. E. Smedmark, D. R. Morgan, M. Kerr, K. R. Robertson, M. Arsenault, T. A. Dickinson, C. S. Campbell. Phylogeny and classification of Rosaceae. „Plant Systematics and Evolution”. 266, s. 5-43, 2007. doi:10.1007/s00606-007-0539-9.
- ↑ 6,0 6,1 Geoff Burnie i inni: Botanica. Rośliny ogrodowe. Könemann, 2005. ISBN 3-8331-1916-0.
