Złotlin japoński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Złotlin japoński
Kerria japonica pleniflora (7).JPG
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Klad klad różowych
Rząd różowce
Rodzina różowate
Rodzaj złotlin
Gatunek złotlin japoński
Nazwa systematyczna
Kerria japonica (L.) D.C
Trans. Linn. Soc. London 12:157. 1818
"(comns)" Zdjęcia i grafiki w Commons
Kwiat złotlinu

Złotlin japoński, złotlin chiński (Kerria japonica) – gatunek krzewu z rodziny różowatych (Rosaceae). Bywa też nazywany japońską złotą różą. Jest jedynym przedstawicielem monotypowego rodzaju złotlin (Kerria). Pochodzi ze środkowych i zachodnich Chin, od wieków uprawiany jest w Japonii, w Europie wprowadzony do upraw na początku XIX wieku[2], według niektórych źródeł rodzimy także w Japonii[3]. Jest uprawiany w wielu krajach świata, również w Polsce, jako roślina ozdobna. Do Europy sprowadzony został w XIX wieku i w niektórych miejscach zdziczał z upraw i rośnie w środowisku naturalnym[4].

Systematyka[edytuj | edytuj kod]

Pozycja systematyczna według Angiosperm Phylogeny Website (aktualizowany system APG III z 2009)

Rodzaj należący do plemienia Kerrieae, podrodziny Spiraeoideae, rodziny różowatych (Rosaceae Juss.), rzędu różowców, kladu różowych w obrębie okrytonasiennych[5][1].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Krzew o początkowo wyprostowanych pędach, później rózgowato zwisających. dorasta od 1 do 3 metrów wysokości. Wytwarza odrosty korzeniowe. Ma jaskrawożółte kwiaty, na przełomie maja i czerwca. Liście intensywnie zielone, pojedyncze, podłużne, długości 4-7 cm z ostro ząbkowanymi brzegami. Kwiaty żółte. U dziko rosnącej formy gatunku są one pojedyncze, u odmian ozdobnych są to kwiaty pełne. W polskich warunkach bardzo rzadko wytwarzają owoce; są to brązowoczarne orzeszki[4].

Uprawa[edytuj | edytuj kod]

Nadaje się do parków i ogródków przydomowych. Jego kwitnące pędy nadają się na kwiat cięty. Jest mrozoodporny (strefy mrozoodporności 5-10)[6]. Podczas bardzo surowych zim może przemarznąć, ale łatwo odrasta[4]. Nie ma specjalnych wymagań co do rodzaju gleby, ale powinna ona być stale wilgotna. Może rosnąć zarówno w słońcu, jak i w półcieniu, ale w pełnym słońcu ma kwiaty słabiej wybarwione[4]. Po przekwitnięciu krzew przycina się. Rozmnaża się go łatwo z sadzonek pędowych, lub jesienią z pędów odziomkowych. Obecnie rzadko uprawia się typową, dziko rosnącą formę, uprawiana jest głównie odmiana 'Plenifora'[4]. Ma podwójne kwiaty. Odmianę tę sprowadzono do Europy o 50 lat wcześniej, niż botanicy opisali dziko rosnący gatunek[6]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2010-04-29].
  2. Włodzimierz Seneta, Jakub Dolatowski: Dendrologia. Warszawa: Wydawnictwa Naukowe PWN, 1997, s. 291-293. ISBN 83-01-12099-1.
  3. Germplasm Resources Information Network (GRIN). [dostęp 2010-05-05].
  4. 4,0 4,1 4,2 4,3 4,4 Joachim Mayer, Heinz-Werner Schwegler: Wielki atlas drzew i krzewów. Oficyna Wyd. „Delta W-Z”. ISBN 978-83-7175-627-6.
  5. D. Potter, T. Eriksson, R. C. Evans, S. Oh, J. E. E. Smedmark, D. R. Morgan, M. Kerr, K. R. Robertson, M. Arsenault, T. A. Dickinson, C. S. Campbell. Phylogeny and classification of Rosaceae. „Plant Systematics and Evolution”. 266, s. 5-43, 2007. doi:10.1007/s00606-007-0539-9. 
  6. 6,0 6,1 Geoff Burnie i inni: Botanica. Rośliny ogrodowe. Könemann, 2005. ISBN 3-8331-1916-0.