Złotnica żółta

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Złotnica żółta
Asphodeline lutea OB10.jpg
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad Euphyllophyta
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Klad jednoliścienne
Rząd szparagowce
Rodzina żółtakowate
Podrodzina złotogłowowe
Rodzaj złotnica
Gatunek złotnica żółta
Nazwa systematyczna
Asphodeline lutea (L.) Rchb[2].
Fl. Germ. Excurs. 116 1830.
Synonimy

Asphodelus luteus L.,
Asphodelus sibiricus Schult. & Schult.f. luteus
Dorydium luteum (L.) Salisb[2]

"(comns)" Zdjęcia i grafiki w Commons

Złotnica żółta (Asphodeline lutea (L.) Rchb) – gatunek roślin należący do rodziny żółtakowatych (Xanthorrhoeaceae). W naturze występuje w Afryce Północnej (Algieria, Tunezja), wschodnich i południowo-wschodnich rejonach Europy (Albania, Bułgaria, Jugosławia, Rumunia,Grecja, Włochy i Ukraina (Krym), oraz na Kaukazie (Armenia i Gruzja) i w Azji Zachodniej (Cypr, Izrael, Jordania, Liban, Turcja). Ponadto jest uprawiany w wielu krajach świata[3].

Pokrój

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Łodyga
Wzniesiona, prosta, sztywna, o wysokości wraz z kwiatostanem do 1,5 m, zazwyczaj jednak dużo niższa. Wyrasta dopiero w okresie kwitnienia rośliny, jako pęd kwiatowy[4]
Liście
Wąskie, połyskujące, mieczowate, podobne do liści traw[4].
Kwiaty
Zebrane w duży kwiatostan na szczycie łodygi. Pojedyncze kwiaty mają gwiazdkowaty kształt i szerokość do 30 mm[4]. Kwitnie w maju i czerwcu[5].
Korzenie
Grube, mięsiste.
Owoce
Kuliste, zawierające trójkanciaste, czarne nasiona[5].

Zastosowanie i uprawa[edytuj | edytuj kod]

Jest uprawiana jako roślina ozdobna. Strefy mrozoodporności 6-10. W Polsce wskazane jest okrywanie jej na zimę[5]. Jest łatwa w uprawie. Nie ma specjalnych wymagań co do ziemi, wystarcza jej zwykła ziemia ogrodowa. Najlepsze jest stanowisko w pełnym słońcu. Przed kwitnieniem wymaga obfitego podlewania. Rozmnaża się przez nasiona, lub przez podział (najlepiej późną jesienią, lub wczesną wiosną). Przy dzieleniu roślin należy uważać, by nie uszkodzić korzeni (mogą gnić)[4]. Zalecana gęstość: 6-11 roślin na 1m2[5].

Przypisy

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2009-06-09].
  2. 2,0 2,1 The Plant List. [dostęp 2012-05-06].
  3. Germplasm Resources Information Network (GRIN). [dostęp 2011-01-17].
  4. 4,0 4,1 4,2 4,3 Geoff Burnie i inni: Botanica. Rośliny ogrodowe. Könemann, 2005. ISBN 3-8331-1916-0.
  5. 5,0 5,1 5,2 5,3 Martin Haberer: Wielki atlas roślin ogrodowych i pokojowych. Warszawa: Oficyna Wyd. Delta. ISBN 978-83-7175-623-8.