Złoto Renu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Złoto Renu (niem. Das Rheingold) - wstęp do dramatu muzycznego Pierścień Nibelunga, w jednym akcie i czterech scenach. Libretto i muzykę napisał Richard Wagner.

Osoby[edytuj | edytuj kod]

  • Wotan, władca bogów i ludzi - bas lub baryton
  • Woglinda, córa Renu - sopran
  • Wellgunda, córa Renu - sopran
  • Flosshilda, córa Renu - mezzosopran
  • Alberyk, karzeł - baryton
  • Mime, brat Alberyka - tenor
  • Loge, bóg ognia - tenor
  • Freja, bogini miłości i młodości - sopran
  • Erda, bogini ziemi - alt
  • Fafner, olbrzym - bas
  • Fasolt, olbrzym - bas lub baryton
  • Fryka, żona Wotana - mezzosopran
  • Donner, bóg piorunów - bas
  • Froh, bóg deszczu - tenor

Treść[edytuj | edytuj kod]

Akcja rozgrywa się dawno temu w Germanii.

Scena 1[edytuj | edytuj kod]

W świętej rzece Ren kąpią się trzy jego córki – strażniczki złota, ukrytego w głębinach. Jedna z nich, Woglinda, śpiewa o złocie, którego strzegą. Kto wykuje z tego złota pierścień i wyrzeknie się miłości – zdobędzie władzę nad światem. Rozmowę przerywa pojawienie się karła, Nibelunga Alberyka, chętnego "miłosnych rozkoszy". Z tego powodu strażniczki mają przez jakiś czas powód do śmiechu. W pewnym momencie Alberyk zwraca uwagę na błysk. Od strażniczek dowiaduje się o złocie i sposobie jego zdobycia. Nibelung bez problemu wyrzeka się miłości (przeklina ją), w ten sposób zostając właścicielem złota.

Scena 2[edytuj | edytuj kod]

Władca bogów, Wotan, rozkazał olbrzymom Fafnerowi i Fasoltowi wybudować siedzibę dla niego – Walhallę. Jako nagrodę obiecał im Freję, boginię radości i młodości. Jest to powodem swoistej sprzeczki z jego żoną, Fryką, która uważa, że Wotana miłość do władzy i bogactwa przesłoniła mu wszystkie inne wartości. Wotan próbuje temu zaprzeczyć mówiąc, iż dla miłości do niej stracił oko (w rzeczywistości "okupił" nim możliwość napicia się z rzeki mądrości).

Ponieważ nie dotrzymał obietnicy, olbrzymi porwali Freję i w zamian za nią zażądali złota Renu. Wotan, razem z bogiem ognia – Logiem, wyruszają więc po złoto do jaskini Nibelheim.

Scena 3[edytuj | edytuj kod]

Podwładni Alberyka wykonali ze złota Renu pierścień i hełm pozwalający na przybieranie dowolnej postaci. Wotan i Loge podstępnie nakłaniają Alberyka, aby zamienił się w smoka, a potem w ropuchę. Obezwładniają go wtedy i wymuszają oddanie złota. Alberyk rzuca przekleństwo na pierścień (Przekleństwem go zdobyłem...), a więc każdy, kto będzie nosił pierścień, musi umrzeć.

Scena 4[edytuj | edytuj kod]

Wotan wraca do królestwa ze złotem. Olbrzym Fasolt nie chce jednak okupu i żąda pierścienia. Wotan pierścień chce zatrzymać, jednak wtedy pojawia się matka bogów - Erda - która ostrzega Wotana mówiąc o zmierzchu bogów. Ten, przerażony jej opowieścią, rzuca pierścień olbrzymom. W walce o bogactwo Fafner zabija Fasolta (spełnia się więc przekleństwo Nibelunga), a sam zamienia się w smoka, który leniwie leżąc na złocie, pilnuje go.

Wotan ma złe przeczucia w związku z próbą oszukania olbrzymów, udaje się więc po radę do Erdy. Ona mówi mu o Frei, którą bogowie odzyskali, i ich wiecznej młodości. Gdy bogowie przechodzą przez most z tęczy, kierując się w stronę Walhalli, córki Renu opłakują utratę złota. Maszerujący za bogami Loge wyraża słowa:

Do swego końca już się spieszą, co tak silnie w potęgę swą wierzą, prawie mi wstyd, że do nich należę

Historia utworu[edytuj | edytuj kod]

Prapremiera: Monachium 22 listopada 1869
Premiera polska: Lwów 1908