Złotoria (gmina Choroszcz)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Złotoria
Kościół parafialny pw. św. Józefa w Złotorii
Kościół parafialny pw. św. Józefa w Złotorii
Państwo  Polska
Województwo podlaskie
Powiat białostocki
Gmina Choroszcz
Liczba ludności (31.03.2013) 892
Strefa numeracyjna 85
Kod pocztowy 16-070
Tablice rejestracyjne BIA
SIMC 0025342
Położenie na mapie gminy Choroszcz
Mapa lokalizacyjna gminy Choroszcz
Złotoria
Złotoria
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Złotoria
Złotoria
Ziemia 53°10′38,2″N 22°56′04,9″E/53,177278 22,934694

Złotoriawieś w Polsce położona w województwie podlaskim, w powiecie białostockim, w gminie Choroszcz.

Złotoria leży przy szosie BiałystokWarszawa. Położona przy ujściu rzeki Supraśl do Narwi. Od granic Białegostoku dzieli ją odległość 12 km.

Miejscowość jest siedzibą parafii rzymskokatolickiej św. Józefa, należącej do metropolii białostockiej, diecezji łomżyńskiej, dekanatu Kobylin.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Historia miejscowości[edytuj | edytuj kod]

W I Rzeczypospolitej należała do ziemi bielskiej w województwie podlaskim.

W roku 1827 liczyła 43 domy i 271 mieszkańców.

W XIX wieku wieś, folwark i dobra. Narew oddzielała tu gubernię grodzieńską od łomżyńskiej. W miejscowości urząd pocztowy, browar, wiatrak.

Pod koniec XIX w. w powiecie mazowieckim, gmina Stelmachowo, parafia Tykocin. Dobra Złotorya o powierzchni 1195 morgów w roku 1886 składały się z folwarków Złotorya i Awuls. Wieś Złotorya osad 54, morgów 1305[1].

W Narwi i Supraśli odławiano duże ilości raków. Wybudowanie pobliskiej Kolei Warszawsko-Petersburskiej i możliwość transportu raków do Warszawy spowodowało takie ich wyniszczenie, że dziś stary, duży rak należy w Złotoryi do osobliwości[2].

W latach 1975-1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa białostockiego.

Historia kościoła[edytuj | edytuj kod]

Parafia pw. św. Józefa, wydzielona z parafii Tykocin erygowana w 1919 przez biskupa Antoniego Karasia. Kościół drewniany pw. św. Józefa zbudowany w latach 1919–1920 staraniem księdza Walerego J. Nowosadko.

Plebania murowana wybudowana w latach 1919-1920[3].

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

  • drewniany kościół parafialny pod wezwaniem św. Józefa, 1920, nr rej.: 578 z 27.12.1984[4].
  • pomnik ku czci Żołnierzy poległych w wojnie polsko-bolszewickiej [Złotoria-Piaski]

Organizacje pożytku publicznego[edytuj | edytuj kod]

  • Ochotnicza Straż Pożarna w Złotorii. Istnieje od roku 1928[5]. W zasobach jednostki znajduje się strażnica z garażem i salą. OSP posiada samochód STAR244 – GMB 2,5/8 i m.in. zestaw ratownictwa drogowego i medycznego PSP R1. Jednostka od sierpnia 2010 r. wpisana do Krajowego Systemu Ratowniczo-Gaśniczego [nr 309B44].

Transport[edytuj | edytuj kod]

Przez miejscowość przechodzą drogi:

S8 w Złotorii

Urodzeni w Złotorii[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, tom XIV, s. 644.
  2. Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, tom VI, s. 909.
  3. Diecezja Łomżyńska: ZŁOTORIA.
  4. Narodowy Instytut Dziedzictwa: Rejestr zabytków nieruchomych – województwo podlaskie (pol.). 30 września 2014.
  5. Kronika OSP w Złotorii
  6. Stanisław Feliksiak, Polska Akademia Nauk. Instytut Historii Nauki: Słownik biologów polskich. Warszawa: Państwowe Wydaw. Naukowe, 1987, s. 226. ISBN 83-01-00656-0

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]