Złoty gol

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Złoty gol (dawniej „Nagła śmierć” - ang. Sudden Death) – nieużywana obecnie zasada w piłce nożnej dotycząca dogrywek. Została początkowo zastąpiona zasadą srebrnego gola, lecz obecnie ponownie stosuje się "stary" sposób przeprowadzania dogrywki.

Wprowadzona przez FIFA po raz pierwszy w Mistrzostwach Świata juniorów w 1993 zasada złotego gola polegała na zakończeniu meczu piłkarskiego w dogrywce w momencie, gdy któraś z drużyn zdobędzie bramkę.

W rozgrywkach o Puchar Polski zasada złotej bramki stosowana była już w latach pięćdziesiątych i sześćdziesiątych.

Przy obowiązywaniu tego przepisu, obserwowało się w dogrywkach nudną, asekuracyjną i defensywną grę, tylko po to, aby przetrwać do serii rzutów karnych i w nich zadecydować o zwycięstwie. FIFA wyciągnęła wnioski z przeprowadzonych obserwacji i w 2002 podjęła decyzję o wycofaniu przepisu, a na jego miejsce wprowadzeniu reguły srebrnego gola. Z końcem czerwca 2004 przywrócono tradycyjną formę przeprowadzenia dogrywki — 2×15 minut, grane bez względu na aktualny rezultat do końca — znosząc obie te zasady.

Przykładowego złotego gola zdobył Oliver Bierhoff w meczu NiemcyCzechy w finale Mistrzostw Europy w 1996 roku. Dzięki złotemu golowi Niemcy zostali Mistrzami Europy. Cztery lata później Francja zdobyła to samo trofeum dzięki bramce Davida Trezegueta, zdobytej w 103. minucie finałowego spotkania z Włochami.

Współcześnie zasada tzw. złotego gola obowiązuje jeszcze m.in. w hokeju na lodzie gdzie podobnie jak w piłce nożnej dogrywka i jednocześnie cały mecz kończy się po strzeleniu bramki przez którąś z drużyn.