ZSU-57-2
| ZSU-57-2 ЗСУ-57-2 |
|
 Działo w barwach Wojska Polskiego (Lubuskie Muzeum Wojskowe) |
|
| Dane podstawowe | |
| Państwo |  ZSRR |
| Typ pojazdu | samobieżne działo przeciwlotnicze |
| Trakcja | gąsienicowa |
| Załoga | 6 |
| Historia | |
| Prototypy | 1955 |
| Produkcja | 1955-1960 |
| Dane techniczne | |
| Silnik | 1 silnik wysokoprężny, 12-cylindrowy, 4-suwowy, widlasty W-54 o mocy 520 KM (382 kW) przy 2000 obr./min. |
| Transmisja | mechaniczna |
| Poj. zb. paliwa | 640 l (zasadniczy) 285 l (dodatkowy) |
| Pancerz | spawany z płyt walcowanych 15 mm |
| Długość | 8,48 m (całkowita) 6,22 m (kadłuba) |
| Szerokość | 3,27 m |
| Wysokość | 3,27 m |
| Prześwit | 0,43 m |
| Masa | 28 000 kg (bojowa) |
| Moc jedn. | 18,6 KM/t |
| Nacisk jedn. | 0,63 kg/cm² |
| Osiągi | |
| Prędkość | 48 – 50 km/h (po drodze) |
| Zasięg | 400 – 420 km (po drodze) 300 – 320 km (w terenie) |
| Pokonywanie przeszkód | |
| Brody (głęb.) | 1,40 m |
| Rowy (szer.) | 2,70 m |
| Ściany (wys.) | 0,80 m |
| Kąt podjazdu | 30º |
| Dane operacyjne | |
| Uzbrojenie | |
| 2 sprzężone armaty automatyczne S-68 wz. 1952 kal. 57 mm (zapas amunicji – 300 szt.) | |
| Użytkownicy | |
| ZSRR, Angola, Bośnia i Hercegowina, Bułgaria, Chiny, Chorwacja, Czechosłowacja, Egipt, Etiopia, Finlandia, Irak, Iran, Izrael, Jugosławia, KRL-D, Kuba, NRD, Polska, Rumunia, Serbia i Czarnogóra, Syria, Węgry, Wietnam | |
| Rzuty | |
 |
|
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
ZSU-57-2 – samobieżne działo przeciwlotnicze, konstrukcji radzieckiej, z okresu po II wojnie światowej.
Spis treści |
Historia [edytuj]
Doświadczenia II wojny światowej wykazały konieczność posiadania przez jednostki pancerne i zmechanizowane uzbrojenia przeciwlotniczego zdolnego do poruszania się w szykach tych oddziałów i zapewniającego im stałą ochronę przed atakami z powietrza. Zaczęto więc konstruować samobieżne działa przeciwlotnicze. Problem ochrony wojsk przed atakami z powietrza nabrał szczególnego znaczenia w związku z rozwojem lotnictwa po II wojnie światowej. Jedną z pierwszych radzieckich konstrukcji tego typu, było działo ZSU-37. Nie spełniało ono wszystkich, stawianych przed tego rodzaju sprzętem, wymagań. Prowadzono więc dalsze prace konstrukcyjne. Doprowadziły one do skonstruowania i przyjęcia na uzbrojenie Armii Radzieckiej w latach 50. XX wieku nowego modelu działa nazwanego ZSU-57-2. Do budowy pojazdu wykorzystano wiele części i podzespołów czołgu T-54. Wóz uzbrojony został w dwie sprzężone armaty automatyczne typu S-68 (nieco zmodernizowana wersja armaty S-60). Działo przeznaczone było do niszczenia celów powietrznych, lecących z prędkością poddźwiękową, na pułapie do 4000 m. Mogło być także stosowane do zwalczania lekko opancerzonych celów naziemnych. Działo ZSU-57-2 zostało pierwszy raz zademonstrowane publicznie na defiladzie w Moskwie w listopadzie 1957.
Służba [edytuj]
Działo samobieżne ZSU-57-2 zostało przyjęte do uzbrojenia pododdziałów przeciwlotniczych dywizji pancernych i zmechanizowanych Armii Radzieckiej. Weszło także na uzbrojenie państw Układu Warszawskiego, w tym także ludowego Wojska Polskiego. Dysponowały nim armie państw arabskich, fińska, wietnamska i kubańska. Było używane bojowo w konfliktach na Bliskim Wschodzie i w Indochinach. W późniejszym czasie, zostało ono zastąpione przez nowocześniejsze działo ZSU-23-4.
W muzeach [edytuj]
- Lubuskie Muzeum Wojskowe w Drzonowie
- Muzeum Historii i Tradycji Żołnierzy Suwalszczyzny w Suwałkach
- Muzeum Wojska Polskiego w Warszawie
- Park plenerowy przed siedzibą główną MWP
- Muzeum Polskiej Techniki Wojskowej
Inne zachowane egzemplarze
Bibliografia [edytuj]
- Janusz Magnuski: Wozy bojowe LWP : 1943-1983. Warszawa: Wydaw. Min. Obrony Narodowej, 1985. ISBN 83-11-06990-5.
- Andrzej Ciepliński, Ryszard Woźniak: Encyklopedia współczesnej broni palnej (od połowy XIX wieku). Warszawa: Wydawnictwo WiS, 1994, s. 251. ISBN 83-86028-01-7.
Linki zewnętrzne [edytuj]
|
||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||
