ZSU-57-2

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
ZSU-57-2
ЗСУ-57-2
Działo w barwach Wojska Polskiego(Lubuskie Muzeum Wojskowe)
Działo w barwach Wojska Polskiego
(Lubuskie Muzeum Wojskowe)
Dane podstawowe
Państwo  ZSRR
Typ pojazdu samobieżne działo przeciwlotnicze
Trakcja gąsienicowa
Załoga 6
Historia
Prototypy 1955
Produkcja 1955-1960
Egzemplarze 2023 szt.
Dane techniczne
Silnik 1 silnik wysokoprężny, 12-cylindrowy, 4-suwowy, widlasty W-54 o mocy 520 KM (382 kW) przy 2000 obr./min.
Transmisja mechaniczna
Poj. zb. paliwa 640 l (zasadniczy)
285 l (dodatkowy)
Pancerz spawany z płyt walcowanych 15 mm
Długość 8,48 m (całkowita)
6,22 m (kadłuba)
Szerokość 3,27 m
Wysokość 3,27 m
Prześwit 0,43 m
Masa 28 000 kg (bojowa)
Moc jedn. 18,6 KM/t
Nacisk jedn. 0,63 kg/cm²
Osiągi
Prędkość 48 – 50 km/h (po drodze)
Zasięg 400 – 420 km (po drodze)
300 – 320 km (w terenie)
Pokonywanie przeszkód
Brody (głęb.) 1,40 m
Rowy (szer.) 2,70 m
Ściany (wys.) 0,80 m
Kąt podjazdu 30º
Dane operacyjne
Uzbrojenie
2 sprzężone armaty automatyczne S-68 wz. 1952 kal. 57 mm (zapas amunicji – 300 szt.)
Użytkownicy
ZSRR, Angola, Bośnia i Hercegowina, Bułgaria, Chiny, Chorwacja, Czechosłowacja, Egipt, Etiopia, Finlandia, Irak, Iran, Izrael, Jugosławia, KRL-D, Kuba, NRD, Polska, Rumunia, Serbia i Czarnogóra, Syria, Węgry, Wietnam
Rzuty
Rzuty
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

ZSU-57-2samobieżne działo przeciwlotnicze, konstrukcji radzieckiej, z okresu po II wojnie światowej.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Doświadczenia II wojny światowej wykazały konieczność posiadania przez jednostki pancerne i zmechanizowane uzbrojenia przeciwlotniczego zdolnego do poruszania się w szykach tych oddziałów i zapewniającego im stałą ochronę przed atakami z powietrza. Zaczęto więc konstruować samobieżne działa przeciwlotnicze. Problem ochrony wojsk przed atakami z powietrza nabrał szczególnego znaczenia w związku z rozwojem lotnictwa po II wojnie światowej. Jedną z pierwszych radzieckich konstrukcji tego typu, było działo ZSU-37. Nie spełniało ono wszystkich, stawianych przed tego rodzaju sprzętem, wymagań. Prowadzono więc dalsze prace konstrukcyjne. Doprowadziły one do skonstruowania i przyjęcia na uzbrojenie Armii Radzieckiej w latach 50. XX wieku nowego modelu działa nazwanego ZSU-57-2. Do budowy pojazdu wykorzystano wiele części i podzespołów czołgu T-54. Wóz uzbrojony został w dwie sprzężone armaty automatyczne typu S-68 (nieco zmodernizowana wersja armaty S-60). Działo przeznaczone było do niszczenia celów powietrznych, lecących z prędkością poddźwiękową, na pułapie do 4000 m. Mogło być także stosowane do zwalczania lekko opancerzonych celów naziemnych. Działo ZSU-57-2 zostało pierwszy raz zademonstrowane publicznie na defiladzie w Moskwie w listopadzie 1957.

Służba[edytuj | edytuj kod]

Działo samobieżne ZSU-57-2 zostało przyjęte do uzbrojenia pododdziałów przeciwlotniczych dywizji pancernych i zmechanizowanych Armii Radzieckiej. Weszło także na uzbrojenie państw Układu Warszawskiego, w tym także ludowego Wojska Polskiego. Dysponowały nim armie państw arabskich, fińska, wietnamska i kubańska. Było używane bojowo w konfliktach na Bliskim Wschodzie i w Indochinach. W późniejszym czasie, zostało ono zastąpione przez nowocześniejsze działo ZSU-23-4.

W muzeach[edytuj | edytuj kod]

Inne zachowane egzemplarze

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Janusz Magnuski: Wozy bojowe LWP : 1943-1983. Warszawa: Wydaw. Min. Obrony Narodowej, 1985. ISBN 83-11-06990-5.
  • Andrzej Ciepliński, Ryszard Woźniak: Encyklopedia współczesnej broni palnej (od połowy XIX wieku). Warszawa: Wydawnictwo WiS, 1994, s. 251. ISBN 83-86028-01-7.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]