Zabór
| Zabór | |
 Pałac w Zaborze od strony zachodniej |
|
| Rodzaj miejscowości | wieś |
| Państwo |  Polska |
| Województwo | lubuskie |
| Powiat | zielonogórski |
| Gmina | Zabór |
| Liczba ludności (2009) | 1029[1]  |
| Strefa numeracyjna | 68 |
| Kod pocztowy | 66-003 |
| Tablice rejestracyjne | FZI |
| SIMC | 0916880 |
|
Położenie na mapie województwa lubuskiego
  Zabór
|
|
|
Położenie na mapie Polski
 Zabór
|
|
 51°57′00″N 15°42′53″E / 51.95, 15.714722222222Na mapach: 51°57′00″N 15°42′53″E / 51.95, 15.714722222222 |
|
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
Zabór (niem. Fürsteneich[2][3], do 1936 r. Saabor[2]) – wieś w Polsce, położona w województwie lubuskim, w powiecie zielonogórskim, w gminie Zabór, której jest siedzibą. Miejscowość leży w Niecce Zaborskiej, w pobliżu Jeziora Zaborskiego, ok. 5 km od rzeki Odry, wśród kompleksów leśnych.
W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa zielonogórskiego.
Spis treści |
Nazwa [edytuj]
30 listopada 1936 r. w miejsce nazwy Saabor wprowadzono nazwę Fürsteneich[2]. 12 listopada 1946 r. nadano miejscowości polską nazwę Zabór[3].
Historia [edytuj]
Najstarsze znane wzmianki o miejscowości, wówczas pod nazwą Saborin, pochodzą z początku XIV wieku. Od 1553 r. właścicielem dóbr zaborskich była rodzina Tschammerów (von Tschammer und Osten herbu Rogala) z rycerskiego rodu Czamborów. Zabór otrzymał prawa miejskie w 1556 r. lecz nie rozwinął się i pozostał wsią.
Z miejscowości Zabór Krzysztof Żegocki kierował podległymi mu partyzantami w pierwszym okresie walk przeciw Szwedom w okresie potopu szwedzkiego.
Zabytki [edytuj]
Do rejestru zabytków Narodowego Instytutu Dziedzictwa wpisane są[4]:
- zespół zamkowy – pałacowo-ogrodowy:
- Od XVIII w. własność hrabiów Cosel, potem książąt na Siedlisku, rodu Schönaich-Carolath. Ostatnią właścicielką pałacu przed II wojną światową była druga żona ostatniego cesarza Niemiec, Wilhelma II Hohenzollerna, Hermina, mieszkająca w pałacu do 1922 r. i po śmierci cesarza do kwietnia 1945 roku. Od 1956 r. w pałaciu mieściło się Prewentorium Przeciwgruźlicze dla Dzieci, od 1976 roku – Sanatorium Dziecięce a od 1998 roku – Centrum Leczenia Dzieci i Młodzieży.
- folwark:
-
- trzy oficyny,
- oficyna (obecnie szkoła),
- stajnia (obecnie hotel),
- kostnica,
- szklarnia,
- dwa budynki gospodarcze,
- park.
Inne zabytki:
- częściowo klasycystyczna zabudowa miejscowości z początku XIX wieku,
- neogotycki kościół pw. św. Józefa z 1908 roku.
Przypisy
- ↑ BDL :: Bank Danych Lokalnych (pol.). Główny Urząd Statystyczny, 2012. [dostęp 2013-03-08].
- ↑ 2,0 2,1 2,2 Michael Rademacher: Deutsche Verwaltungsgeschichte Schlesien, Kreis Grünberg (niem.). 2006. [dostęp 2013-03-08].
- ↑ 3,0 3,1 Rozporządzenie Ministrów: Administracji Publicznej i Ziem Odzyskanych z dnia 12 listopada 1946 r. o przywróceniu i ustaleniu urzędowych nazw miejscowości (M.P. z 1946 r. Nr 142, poz. 262).
- ↑ ED: Wykaz zabytków nieruchomych wpisanych do rejestru zabytków - stan na 31 grudnia 2012 r. – woj. lubuskie (pol.). Narodowy Instytut Dziedzictwa, 2013-01-07. [dostęp 2013-03-08]. s. 114.
Linki zewnętrzne [edytuj]
|
||||||||||||||
