Zachodnioeuropejski Egzarchat Parafii Rosyjskich

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Egzarchat Zachodnioeuropejski Parafii Rosyjskich
Западноевропейский экзархат русских приходов
Sobór św. Aleksandra Newskiego w Paryżu
Sobór św. Aleksandra Newskiego w Paryżu
Państwo  Francja
Siedziba Paryż
12, rue Daru,
F–75008 Paris
Data powołania 1931
Wyznanie prawosławne
Kościół Patriarchat Konstantynopolitański
Sobór św. Aleksandra Newskiego w Paryżu
Egzarcha arcybiskup Telmessos Hiob (Getcha)
Dane statystyczne (2010)
Liczba dekanatów 4
Liczba parafii ok. 70
Liczba klasztorów 4
Położenie na mapie Francji
Ziemia 48°52′40,2″N 2°18′05,6″E/48,877833 2,301556
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa

Zachodnioeuropejski Egzarchat Parafii Rosyjskich — działający od 1999 prawosławny egzarchat w jurysdykcji patriarchy Konstantynopola. Jego powstanie było skutkiem przejścia przez metropolitę Eulogiusza (Gieorgijewskiego), zwierzchnika Zachodnioeuropejskiego Egzarchatu Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego z Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego do Patriarchatu Konstantynopola. Krok ten nie został uznany przez locum tenens patriarchy Moskwy. Mimo powrotu Eulogiusza do Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego w 1945, część parafii podlegających mu wolała pozostać w dotychczasowej jurysdykcji.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Na początku 1930 metropolita Zachodnioeuropejskiego Egzarchatu Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego Eulogiusz (Gieorgijewski) wziął udział w modlitwach za „cierpiący Kościół rosyjski” odprawionych przez anglikańskiego biskupa Canterbury. Z tego powodu metropolita Sergiusz, locum tenens Patriarchatu Moskiewskiego, deklarujący lojalność wobec władz stalinowskich, odebrał mu godność egzarchy i zawiesił w stanie duchownym. Eulogiusz nie uznał tej decyzji i zdecydował się przejść pod jurysdykcję patriarchy Konstantynopola razem z całą podlegającą mu strukturą. 17 lutego 1931 patriarcha Focjusz II przyjął ją pod swoją zwierzchność, organizując podległe egzarchatowi cerkwie w nowej, tymczasowej strukturze określonej jako Egzarchat Parafii Rosyjskich w Europie Zachodniej. Ten sam dokument nadawał metropolicie godność patriarszego egzarchy[1]. Rosyjski Kościół Prawosławny nie zaakceptował tych wydarzeń i 30 kwietnia 1931 potwierdził odebranie kapłaństwa Eulogiuszowi oraz wykluczenie z Kościoła jego zwolenników (tzw. „eulogian”).

W 1945 Eulogiusz zdecydował się na powrót do Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego i został do niego ponownie przyjęty. Rosyjski Kościół Prawosławny przywrócił mu godność egzarchy i uznał, że cała podlegająca mu struktura na nowo stała się częścią Cerkwi rosyjskiej. Większość wiernych i kleru egzarchatu nie zaakceptowała jednak tej decyzji i wyraziła wolę pozostania w dotychczasowej jurysdykcji. W 20 lat później, w związku z kontrowersjami wokół statusu kanonicznego parafii, patriarcha Atenagoras zrzekł się zwierzchnictwa nad egzarchatem, rozwiązał go i polecił parafiom powrót do patriarchatu moskiewskiego. Kler egzarchatu, na czele z arcybiskupem Jerzym (Tarasowem), nie zgodził się jednak na takie rozwiązanie i jednostronnie ogłosił się Autonomicznym Kościołem we Francji i Europie Zachodniej, który nie został uznany przez żaden kanoniczny Kościół prawosławny. W związku z tym 22 stycznia 1971 patriarcha Konstantynopola ponownie przyjął pod swoją jurysdykcję parafie rosyjskie, które nie powróciły do patriarchatu moskiewskiego ani nie znalazły się w Rosyjskim Kościele Prawosławnym poza granicami Rosji. Od 1999 tworzą one Zachodnioeuropejski Egzarchat Parafii Rosyjskich.

W 2003 część duchowieństwa i wiernych egzarchatu pragnęła wystąpić z jurysdykcji konstantynopolitańskiej i połączyć się z eparchią chersoneską Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego. Zbliżeniu z Patriarchatem Moskiewskim sprzyjał zmarły w 2003 arcybiskup Sergiusz (Konowałow)[2]. Ostatecznie jednak w administraturze przeważyło stanowisko przeciwne, do czego przyczynił się wybór na nowego zwierzchnika Kościoła arcybiskupa Gabriela (de Vyldera), zwolennika status quo[3].

Od stycznia 2013 egzarchat nie posiadał zwierzchnika, gdy arcybiskup Gabriel (de Vylder) odszedł w stan spoczynku. Locum tenens egzarchatu został metropolita Emmanuel (Adamakis), zwierzchnik Greckiej Metropolii Francji. 30 marca 2013 zebranie duchowieństwa i świeckich eparchii zgodziło się, by zgodnie z sugestią patriarchy konstantynopolitańskiego metropolita Emmanuel zarządzał egzarchatem, tymczasowo, co najmniej do listopada 2013[2]. W listopadzie tego samego roku nowym egzarchą został Hiob (Getcha)[4].

Obecna sytuacja[edytuj | edytuj kod]

Ilość parafii wchodzących w skład egzarchatu szacuje się na ok. 60, według innych źródeł nawet 100[2]. Liczba ta waha się ze względu na trwające w gronie emigracji rosyjskiej spory o przynależność poszczególnych parafii i budynków sakralnych. Parafie te obsługuje 66 księży, egzarchatowi podlegają także cztery monastery. Zwierzchnik rezyduje w Paryżu, przy soborze św. Aleksandra Newskiego. Ze względu na jego położenie cały egzarchat bywa potocznie określany jako ulica Daru.

Egzarchowie[edytuj | edytuj kod]

Podział administracyjny[edytuj | edytuj kod]

Według oficjalnych danych z 2010 egzarchat dzieli się na następujące dekanaty[6]:

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Histoire de l'Église orthodoxe en Europe occidentale au 20e siècle, Dialogue entre orthodoxes, Paris 2005, ISBN 83-89396-16-5

Przypisy