Zagłodzenie procesu
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Zagłodzenie procesu (eng. process starvation) - w informatyce sytuacja w środowisku wielozadaniowym, w której dany proces nie jest w stanie zakończyć działania, ponieważ nie ma dostępu do procesora lub innego współdzielonego zasobu.
Występuje najczęściej na skutek niewłaściwej pracy algorytmu szeregowania, którego zadaniem jest sprawiedliwy przydział zasobów, lub nadmiernego obciążenia systemu.
Dla zilustrowania wagi problemu zagłodzenia często wykorzystywany jest przykład systemu IBM 7094 używanego na MIT - gdy w 1974 roku był wycofywany z użycia, wykryto zadanie wsadowe o niskim priorytecie, które przedłożono do wykonania jeszcze w 1967 roku i nigdy nie zostało aktywowane.[1]
Przypisy
- ↑ Abraham Silberschatz, Podstawy systemów operacyjnych, wyd. V, str. 160
