Zaginione miasto (pola hydrotermalne)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Kominy wapniowe powstałe przez wytrącanie się węglanu wapnia z cieczy wypływającej z komina podczas jej styku z chłodną wodą morską
Komin wapienny o wysokości ponad 10 metrów. Jasne wierzchołki są miejscem świeżo osiadłego wapienia

Zaginione Miasto jest polem kominów hydrotermalnych znajdujących się pod powierzchnią północnego Atlantyku. Różnią się one zasadniczo od kominów siarczkowych odkrytych w późnych latach 70. Zaginione Miasto jest ulokowane 15 km na zachód od Grzbietu Śródatlantyckiego na szczycie Atlantis Massif. Woda w nich krążąca nie styka się z magmą, dlatego podgrzewa się jedynie do 90°C i ma odczyn zasadowy - pH pomiędzy 9 a 11. Jest ona ponadto bogata w wapń, który w połączeniu z wodą morską wytwarza węglan wapnia. Z wapieni tych powstają białe kominy.

Z Zaginionym Miastem związana jest jedna z teorii biogenezy. Zakłada ona, że w tego rodzaju gorących źródłach powstają związki organiczne, które mogły być niegdyś podstawą do powstania pierwszych organizmów żywych. Związki te powstają z ditlenku węgla w procesie przekształcenia się obecnej tam skały - perydotytu - w serpentynit.[1]

Przypisy

  1. Alexander S. Bradley. Życiodajne Głębiny. Świat Nauki styczeń 2010, s. 32-37

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Strona internetowa ekspedycji do Zaginionego Miasta