Zagorzałek późny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Zagorzałek późny
Odontites vulgaris 230807.jpg
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad Euphyllophyta
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Klad astrowe
Rząd jasnotowce
Rodzina zarazowate
Rodzaj zagorzałek
Gatunek zagorzałek wiosenny
Nazwa systematyczna
Odontites vernus (Bellardi) Dumort. subsp. serotinus (Dumort.) Corb.
Nouv. fl. Normandie 437. 1894
Synonimy

Odontites serotinus Dumort.[2]

"(comns)" Zdjęcia i grafiki w Commons

Zagorzałek późny (Odontites vernus subsp. serotinus) – podgatunek zagorzałka wiosennego. Występuje w Europie i Azji[2]. W Polsce dość pospolity na całym niżu.

Nazewnictwo[edytuj | edytuj kod]

Według Krytycznej listy roślin naczyniowych Polski jest to odrębny gatunek Odontites serotinus Dumort[3]. Według nowszych ujęć taksonomicznych jest to podgatunek zagorzałka wiosennego[2].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Łodyga
Gałęzista, przeważnie od samej nasady wyrastają z niej boczne pędy niemal pod prostym kątem, potem łukowato podnoszące się. Jest cała pokryta włoskami zwróconymi w dół. Wysokość 20-50 cm. Przysadki trochę krótsze od kwiatów.
Liście
Drobne, lancetowate o brzegach drobno piłkowanych. Są bezogonkowe, o zwężonych nasadach.
Kwiaty
Kwiatostan jednostronny, na szczycie nieco zwisły. kielich o 5 ostrych ząbkach, w czasie kwitnienia rośliny dzwonkowaty. Korona o długiej rurce, brudnoróżowa, dwuwargowa, silnie owłosiona, o wydłużonej rurce. Górna warga płaska, o brzegu nie odgiętym, dolna trzypłatkowa. Pręciki owłosione. Kwitnie od lipca do października.
Owoce
Podłużna torebka.

Biologia i ekologia[edytuj | edytuj kod]

Roślina jednoroczna, półpasożyt, pobierający za pomocą ssawek z korzeni innych roślin wodę i sole mineralne. Roślina zawiera aukubinę. Rośnie na łąkach i pastwiskach, chwast, zachwaszcza zasiewy ozime zbóż, zwłaszcza na gruntach wilgotnych.

Kwiatostan

Zmienność[edytuj | edytuj kod]

Istnieją pośrednie formy do zagorzałka wiosennego, które określane są nazwą O. rubra subsp. rothmaleri U. Schneider[4].

Przypisy

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2010-03-31].
  2. 2,0 2,1 2,2 Germplasm Resources Information Network (GRIN). [dostęp 2011-01-17].
  3. Zbigniew Mirek, Halina Piękoś-Mirkowa, Adam Zając, Maria Zając: Flowering plants and pteridophytes of Poland : a checklist. Krytyczna lista roślin naczyniowych Polski. Instytut Botaniki PAN im. Władysława Szafera w Krakowie, 2002. ISBN 83-85444-83-1.
  4. Lucjan Rutkowski: Klucz do oznaczania roślin naczyniowych Polski niżowej. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14342-8.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Jakub Mowszowicz: Flora jesienna. Przewodnik do oznaczania dziko rosnących jesiennych pospolitych roślin zielnych. Warszawa: WSiP, 1986. ISBN 83-02-00607-6.
  2. Lucjan Rutkowski: Klucz do oznaczania roślin naczyniowych Polski niżowej. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14342-8.