Zagubiony Batalion

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bitwa w Lesie Argońskim
Front zachodni I wojny światowej
LostBattalionMonument.JPG
Pomnik Zagubionego Batalionu w Lesie Argońskim
Czas 2–8 października 1918
Miejsce Las Argoński
Terytorium Francja
Przyczyna Ofensywa argońska 1918
Wynik przełamanie przez Amerykanów linii niemieckich i wydostanie się z okrążenia
Strony konfliktu
Stany Zjednoczone Amerykański Korpus Ekspedycyjny Cesarstwo Niemieckie 5 Armia
Dowódcy
Charles White Whittlesey
George G. McMurtry
Siły
554–575 ludzi 3000–5000
Straty
197 zabitych
150 zagubionych i wziętych do niewoli
194 uratowanych
600–800 zabitych



Zagubiony Batalion jest nazwą nadaną dziewięciu kompaniom z amerykańskiej 77 Dywizji składającym się z ok. 553 ludzi, okrążonym przez siły niemieckie na froncie zachodnim w czasie I wojny światowej, podczas ataku przeprowadzonego w Lesie Argońskim w październiku 1918. Prawdopodobnie 197 żołnierzy amerykańskich zostało zabitych a 150 uznaje się za zaginione, bądź wzięte do niewoli. 194 ludzi przełamało niemieckie linie i wydostało się z okrążenia. Wszyscy oni byli podkomendnymi majora Charlesa White'a Whittleseya.

2 października 77 Dywizja szybko wdarła się w głąb Lasu Argońskiego z przekonaniem, że atakujące lewą flanką siły francuskie i atakujące prawą dwie jednostki amerykańskie kontynuują natarcie. Jednak francuskie natarcie zostało odparte. Bez tej wiedzy Whittlesey kontynuował atak wdzierając się coraz głębiej i głębiej na terytorium nieprzyjaciela, przez co w końcu został kompletnie "odcięty" od jednostek sojuszniczych. Przez następnych sześć dni, odnosząc ciężkie straty, żołnierze zostali zmuszeni do odparcia kilku ataków nieprzyjaciela, który spostrzegał ich jako zagrożenie dla całej ich linii.

Batalion przeciwstawiał się wielu przeciwnościom losu. Brakowało jedzenia, a woda była przeznaczona tylko dla tych odważnych, którzy zdecydowali się przeczołgać do pobliskiego strumienia. Kończyła się amunicja, a na dodatek byli cały czas ostrzeliwani przez ich własną artylerię. Każdy kurier wysłany przez majora Whittleseya został zastrzelony, bądź złapany przez niemieckie patrole. Wysłanie gołębia pocztowego wydawało się być ich ostatnim ratunkiem. Przez przypadek, 4 października, jeden z gołębi dostarczył złe koordynaty i jednostka właśnie wtedy zaczęła być ostrzeliwana przez ich własne wsparcie. Batalion został uratowany przez innego gołębia zwanego Cher Ami[1], który dostarczył poniższą wiadomość:

ZNAJDUJEMY SIĘ WZDŁUŻ DROGI PARALELL 276.4. NASZA ARTYLERIA OSTRZELIWUJE NASZĄ POZYCJĘ. NA BOGA – PRZESTAŃCIE[2].

Pomimo tego, utrzymali swoje pozycje i wywołali wystarczająco dużo zamieszania, by przełamać linie niemieckie i wydostać się z okrążenia.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. "Charles Whittlesey – Commander of the Lost Battalion". Great War Society. Wydana 15 stycznia 2010. Cytat z książki dzięki uprzejmości Williams College Library.
  2. "Letters of Note". Wydana 25 maja 2010.