Zakład Karny Stargard Szczeciński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
ZK Stargard Szczeciński
Zakład Karny w Stargardzie Szczecińskim.JPG
Adres 73-110 Stargard
al. Żołnierza 42
Rodzaj zakład karny
Jednostka nadrzędna OISW Szczecin
Przeznaczenie zamknięty przeznaczony dla skazanych mężczyzn odbywających karę po raz pierwszy
Kierownictwo jednostki ppłk Leszek Kucyrka
Pojemność 476
Rok powstania 1940
Położenie na mapie Stargardu Szczecińskiego
Mapa lokalizacyjna Stargardu Szczecińskiego
ZK Stargard Szczeciński
ZK Stargard Szczeciński
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
ZK Stargard Szczeciński
ZK Stargard Szczeciński
Ziemia 53°20′12,59″N 15°00′00,65″E/53,336830 15,000180

Zakład Karny w Stargardzie Szczecińskim – jednostka typu zamkniętego dla skazanych mężczyzn odbywających karę po raz pierwszy z oddziałami:

  • areszt śledczy
  • zakład karny typu półotwartego dla odbywających karę po raz pierwszy
  • zakład karny typu półotwartego dla dorosłych i młodocianych
  • zakład karny typu zamkniętego dla dorosłych i młodocianych

Historia[edytuj | edytuj kod]

Zakład Karny funkcjonuje w części pomieszczeń zbudowanych w 1940 r. przez jeńców wojennych „Dulag L” (Durchgangsleger) – czyli obozu przejściowego, który zajmował teren o powierzchni około 600 ha[1]. Obóz był ogrodzony drutem kolczastym z wieżami strażniczymi[1]. Z końcem roku 1939 obóz otrzymał nazwę Stalag II D.

Jesienią 1939 r. przybyli pierwsi jeńcy polscy. Był wówczas jedynie barak kuchenny i gospodarczy, gdzie mieszkała załoga obozowa. W połowie 1940 r. polscy jeńcy zbudowali w Stalagu baraki drewniane i murowane przeznaczone dla jeńców zachodnich.

W 1945 r. po wyzwoleniu miasta obiekty byłego obozu przejęło Wojsko Polskie, ponieważ znajdowały się na terenie poligonu[1]. Dowództwo Garnizonu w związku z małą przydatnością tych obiektów wyraziło gotowość przekazania tego terenu i obiektów na potrzeby miasta. W tym czasie Centralne Władze Więziennictwa poszukiwały odpowiednich obiektów na ośrodki pracy więźniów po likwidacji wielu tego typów zakładów przy górnictwie węglowym. Ostatecznie podjęły decyzję o wyodrębnieniu w byłym obozie, specjalnego zakładu dla skazanych wojskowych i innych służb paramilitarnych.

Pod koniec 1957 r. obiekty poobozowe zostały przekazane do dyspozycji więziennictwa. Pod koniec pierwszego kwartału 1958 r. przygotowano pierwszy barak dla skazanych. Do 30 kwietnia 1958 r. zakład jako Ośrodek Pracy Więźniów funkcjonował w obecnym budynku Stargardzkiego Centrum Kultury. Pierwszą grupę skazanych przyjęto na ewidencję w wybudowanym baraku w dniu 30 kwietnia 1958 r.[1]. Natomiast w obecnym budynku Stargardzkiego Centrum Kultury funkcjonował Areszt Śledczy[2].

W latach 60. i 70. w zakładzie odbywali karę aresztu wojskowego żołnierze, którzy byli osadzeni wraz z cywilami. Żołnierze poddawani byli szkoleniu wojskowemu, które rozpoczęto 2 stycznia 1960 r. Organizacją szkolenia zajmowała się kadra instruktorska delegowana z Pomorskiego Okręgu Wojskowego. Bezpośredni nadzór sprawował dowódca jednostki wojskowej z kompleksu Białych koszar w Stargardzie Szczecińskim. Skazani żołnierze w pierwszym okresie istnienia OPW zatrudnieni byli na zewnątrz jednostki w okolicznych PGR-ach oraz w stacjach obsługi samochodów. Od 1 stycznia 1963 roku na terenie OPW powstało samodzielne przedsiębiorstwo POM Nr 5, które rozwiązało częściowo problem wewnętrznego zatrudnienia osadzonych. W 1973 r. żołnierze zostali przetransportowani do nowo utworzonego samodzielnego zakładu w Płotach[3]. W roku 1974 r. OPW przekształcono w zakład karny.

W latach 70. i 80. Areszt Śledczy dalej funkcjonował w budynku nr 105 powstałym w końcu XIX wieku[4]. Został przeniesiony do kompleksu głównego zakładu przy al. Żołnierza 42. Natomiast w budynku przy ul. Marszałka Józefa Piłsudskiego 105 od 1983 r. po przebudowie jest Stargardzkie Centrum Kultury.

W okresie stanu wojennego oraz w latach 90. zakład wykonywał zadania stawiane przez jednostkę nadrzędną OISW Szczecin.

ZK Stargard Szczeciński
Główna brama ZK
Główna brama ZK

W 2011 r. w zakładzie uroczyście otwarto kaplicę więzienną. Uroczystość poświęcenia i sprawowania pierwszej Mszy św. w nowo oddanej kaplicy odbyła się z udziałem bardzo znamienitych gości, w tym między innymi przewodniczący Sądu Okręgowego V Wydziału Penitencjarnego w Szczecinie Jarosław Giecewicz, dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w Szczecinie płk Andrzej Pędziszczak, dyrektor Zakładu Karnego w Stargardzie Szczecińskim mjr Leszek Kucyrka oraz funkcjonariusze OISW w Szczecinie i Zakładu Karnego w Stargardzie Szczecińskim. Głównym celebransem był ks. prał. Paweł Wojtas - główny kapelan więziennictwa w Polsce. Kapelanem ZK w Stargardzie Szczecińskim został ks. Łukasz Urbaniak, wikariusz Parafii Miłosierdzia Bożego w Stargardzie Szczecińskim, na terenie której znajduje się zakład. Kaplica mogła powstać dzięki zaangażowaniu kapelana zakładu i sprawnej pracy skazanych. Przedmioty służące do odprawiania nabożeństw: ołtarz, tabernakulum, ławki, obrazy przekazała Parafia Miłosierdzia Bożego w Stargardzie Szczecińskim, gdzie proboszczem jest ks. prałat Zygmunt Zawitkowski. Witraże oraz stację drogi krzyżowej wykonali skazani[5][1].


W grudniu 2014 r. zgodnie z wieloletnią tradycją funkcjonariusze Służby Więziennej wraz z innymi stargardzkimi mundurowymi, przekazali upominki dla wychowanków Domu dziecka w Stargardzie Szczecińskim, zebrane między innymi w związku z organizowaną akcją poboru krwi[1].

Zakład Karny w Stargardzie Szczecińskim współpracuje ze społeczeństwem lokalnym w społecznej readaptacji osób wchodzących w konflikt z prawem. Współpracuje m.in. z: Stargardzkim Centrum Kultury, Młodzieżowym Domem Kultury, Ośrodkiem Pomocy Społecznej oraz Komendą Hufca ZHP. Na terenie jednostki działa grupa samopomocowa anonimowych alkoholików. Prowadzone są zajęcia w ramach aktywizacji zawodowej Klubu Pracy. Na terenie jednostki działają również różnorodne koła zainteresowań w których skazani mogą aktywnie zdobywać nowe lub rozwijać swoje umiejętności.

W Zakładzie Karnym w Stargardzie Szczecińskim funkcjonuje Centrum Kształcenia Ustawicznego. Na terenie zakładu funkcjonuje Zespół Szkół nr 1 dla dorosłych, kształcący osadzonych w zawodzie ślusarza o cyklu kształcenia trwającym 2 lata. Szkoła posiada m.in. dobrze wyposażoną pracownię komputerową oraz ma upoważnienie do przeprowadzania egzaminów potwierdzających kwalifikacje zawodowe[1].

Komendanci/Naczelnicy/Dyrektorzy[edytuj | edytuj kod]

  • Józef Troszczyński - Komendant Ośrodka Pracy Więźniów (1958-1961)
  • Zdzisław Serafiński - Komendant Ośrodka Pracy Więźniów (1961-1965)
  • Czesław Szyszka - Komendant Ośrodka Pracy Więźniów (1965-1974)
  • Stanisław Grzywacz - Naczelnik Zakładu Karnego (1974-1985)
  • Michał Jurczak - Naczelnik Zakładu Karnego (1985-1987)
  • Mieczysław Westphal - Naczelnik Zakładu Karnego (1987-1991)
  • Andrzej Jarliński - Naczelnik Zakładu Karnego (1991-1995)
  • Jacek Brzezicki - Naczelnik Zakładu Karnego (1995-1996), Dyrektor (1996-2010)
  • Leszek Kucyrka - Dyrektor Zakładu Karnego (od 2010 - )

Struktura organizacyjna[edytuj | edytuj kod]

ZK Stargard Szczeciński
Zakład Karny Stargard - budynek penitencjarny
Zakład Karny Stargard - budynek penitencjarny

Na strukturę organizacyjną jednostki składają się[6]:

  • kierownictwo i stanowiska samodzielne
  • dział penitencjarny
  • dział ochrony
  • dział ewidencji
  • dział finansowy
  • dział kwatermistrzowski
  • zakład opieki zdrowotnej

Zadania[edytuj | edytuj kod]

Dyrektor Zakładu Karnego w Stargardzie Szczecińskim realizuje zadania na podstawie ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej. Do zadań realizowanych należy[6]:

Oznaki SW
Oznaka SW
Oznaka SW
  • wykonywanie tymczasowego aresztowania w sposób zabezpieczający prawidłowy tok postępowania karnego,
  • ochrona społeczeństwa przed osobami osadzonymi w zakładzie karnym,
  • zapewnienie w zakładzie karnym porządku i bezpieczeństwa,
  • wykonywanie wszelkich czynności administracyjnych związanych z wykonywaniem tymczasowego aresztowania oraz kar i środków przymusu skutkujących pozbawienie wolności oraz dokumentowania tych czynności
  • organizowanie pracy sprzyjającej zdobywaniu umiejętności zawodowych,
  • nauczanie oraz zajęcia kulturalno – oświatowe i sportowe,
  • wdrażanie skazanych do readaptacji społecznej poprzez stwarzanie warunków sprzyjających do utrzymywania przez nich kontaktów z bliskimi osobami z wolności,
  • zapewnienie osobom skazanym na kary pozbawienia wolności lub tymczasowo aresztowanym przestrzegania ich praw, a zwłaszcza humanitarnych warunków odbywania kary, poszanowania godności osobistej, zapewnienia opieki zdrowotnej i możliwości korzystania z posług religijnych

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]