Zakon św. Jerzego z Alfamy
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Zakon św. Jerzego z Alfamy został założony przez króla Aragonii Piotra II w 1201 roku jako religijny zakon rycerski dla uhonorowania Św. Piotra Apostoła, patrona królewskiego oraz dla uczczenia zwycięstwa nad Maurami. Główna siedziba zakonu mieściła się na zamku w Alfamie. Zakon miał regułę augustiańską, lecz została ona zatwierdzona przez papieża Grzegorza XI dopiero w 1372 roku. W tym momencie zakon liczył 6 członków. W 1399 roku antypapież Benedykt XIII połączył go z zakonem Montesy, inne źródła podają datę połączenia na rok 1400.
Lista mistrzów Zakonu św. Jerzego z Alfamy[edytuj]
- Juan de Almenara (1201-1213)
- Guillém Auger (1225)
- Guillém de Cardona (1229)
- Guerau de Prat (1233-1238)
- Arnau de Castellvell (1244-1254)
- Ramón de la Guardia (1286)
- Bernat Gros (1288-1303)
- Domingo de Beri (1306)
- Pere Guacs (1307-1312)
- Jaume de Tarrega (1317-1327)
- Pere Guacs (1327-1331)
- Guillém Vidal (1337-1339)
- Humbert Sescort (1341-1355)
- Guillém Castel (1365-1385)
- Cristóbal Gómez (1387-1394)
- Francesc Ripollés (1394-1400)