Zamach na Aldo Moro

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Zamach na Aldo Moro - porwanie, a następnie zamordowanie byłego włoskiego premiera Aldo Moro. Porwania dokonała włoska organizacja terrorystyczna Czerwone Brygady 16 marca 1978 roku o godzinie 9:10, ciało Moro odnaleziono 9 maja 1978 roku.

Przed zamachem[edytuj | edytuj kod]

Aldo Moro, absolwent, a następnie wykładowca prawa na uniwersytecie w Bari, od początku kariery politycznej był związany z Chrześcijańską Demokracją. W 1946 roku wybrany do Zgromadzenia Konstytucyjnego. Następnie był ministrem łaski i sprawiedliwości (w latach 1955 - 1957), oświaty (1957 - 1959) oraz spraw zagranicznych (1969 - 1974). Pięciokrotnie pełnił funkcję premiera Włoch (w latach 1963 - 1968 oraz 1974 - 1976). Był orędownikiem integracji europejskiej oraz autorem tzw. równoległej konwergencji (tj. kompromisu dopuszczającego współpracę Chrześcijańskiej Demokracji z Włoską Partią Komunistyczną).

Porwanie i śmierć[edytuj | edytuj kod]

Porwany Aldo Moro.

Porwanie miało miejsce w centrum Rzymu 16 marca 1978 roku o godzinie 9:10. Wtedy to Fiat 128 uderzył w samochód, którym podróżował Moro. Wysiadło z niego dwóch mężczyzn, którzy zabili dwóch osobistych ochroniarzy Moro, podróżujących wraz z nim, natomiast ich wspólnicy ostrzeliwali drugi samochód, w którym znajdowało się jeszcze trzech członków osobistej ochrony byłego włoskiego premiera. Po tym zdarzeniu mężczyźni wepchnęli Moro do Fiata i natychmaist ruszyli.

W poszukiwania zaginionego włączyło się 50 tysięcy policjantów, co nie przyniosło rezultatu, jednakże po pewnym czasie okazało się, że były one prowadzone nieudolnie (nie sprawdzono na przykład miejsca znanego policji z donosu, a w którym rzeczywiście przebywał Moro, bowiem, gdy policjanci zapukali do drzwi, a nikt nie otworzył, to poszli dalej).

18 kwietnia Czerwone Brygady podały, że na Aldo Moro "został wykonany wyrok przez samobójstwo", i że jego ciało znajduje się w jeziorze w Abruzzach.

Porywacze przedstawili swoje żądania dopiero 35 dni po uprowadzeniu Moro. Wraz z dostarczeniem policji zdjęcia żywego polityka, żądali uwolnienia 13 działaczy tej organizacji, sądzonych w Turynie. rząd odmówił negocjacji z terrorystami (obawiano się kolejnych porwań), odrzucając prośby Aldo Moro (pozwolono mu wysłać kilkanaście listów z apelami o pomoc i uwolnienie więźniów oraz nakręcono z nim kilka filmów o podobnej treści) i jego rodziny. Do terrorystów apelowali między innymi papież Paweł VI (który oferował siebie w zamian za Moro[1]) i sekretarz generalny ONZ Kurt Waldheim, ale bezskutecznie. W ręce porywaczy w zamian za Moro chciało oddać się trzech włoskich biskupów[2].

Podziurawione kulami ciało Aldo Moro odnaleziono 9 maja 1978 roku w bagażniku porzuconego na ulicach Rzymu samochodu z francuskimi tablicami rejestracyjnymi, które wskazał Romano Prodi, powołując się na seans spirytystyczny[3].

Wyroki[edytuj | edytuj kod]

Za udział w porwaniu i zamordowaniu Aldo Moro odpowiadało 46 członków Czerwonych Brygad. 17 uniewinniono, 28 skazano na kary pozbawienia wolności do lat 15, a przywódcę Czerwonych Brygad Mario Morettiego na sześciokrotne dożywocie (Moretti więzienie opuścił w 1994 roku[4]).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. J. Derek Holmes, Bernard W. Bickers, A Short History of the Catholic Church, Londyn 1983
  2. Trzech biskupów w zamian za Aldo Moro, wyborcza.pl, 17 marca 2008
  3. Seans spirytystyczny Prodiego, Wirtualna Polska, 31 marca 2006
  4. Włochy: skazany 6-krotnie na dożywocie zabójca Moro na wolności, PiotrSkarga.pl, 16 maja 2008