Zamach na Jana Pawła II

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Zamach na Jana Pawła II
Tablica upamiętniająca zamach na Jana Pawła II
Tablica upamiętniająca zamach na Jana Pawła II
Państwo  Watykan
Miejsce Plac Świętego Piotra w Rzymie
Data 13 maja 1981
Godzina 17:19
Liczba rannych 3 osoby − Jan Paweł II i dwie turystki: Ann Odre, Rose Hall
Sprawca Turcja Mehmet Ali Ağca
Położenie na mapie Watykanu
Mapa lokalizacyjna Watykanu
miejsce zamachu
miejsce zamachu
Ziemia 41°54′09,5″N 12°27′24,0″E/41,902639 12,456667
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Zamach na papieża Jana Pawła II – wydarzenie, które miało miejsce 13 maja 1981, podczas audiencji generalnej na Placu św. Piotra w Rzymie o godzinie 17:19.

Okoliczności zamachu[edytuj | edytuj kod]

Jan Paweł II został postrzelony przez tureckiego zamachowca Mehmeta Ali Ağcę w brzuch oraz rękę. Jak ustalili śledczy, chwilę wcześniej Ali Ağca mierzył w jego głowę. Jan Paweł II schylił się wtedy do małej dziewczynki Sary Bartoli i wziął ją na ręce. Zamachowiec opóźnił oddanie strzału prawdopodobnie dlatego, że dziewczynka którą papież trzymał na rękach lekko przysłoniła go co uniemożliwiło zamachowcowi dokładne wycelowanie.[potrzebne źródło] Ranny papież osunął się w ramiona stojącego za nim sekretarza Stanisława Dziwisza. Ochrona przewiozła Jana Pawła II do polikliniki Gemelli, gdzie poddano papieża sześciogodzinnej operacji. Do pełni zdrowia jednak nigdy nie wrócił. Papież wierzył, że swoje ocalenie nie zawdzięczał tylko szczęściu. Wyraził to słowami: Jedna ręka strzelała, a inna kierowała kulę. Wierni dostrzegli pewien związek. Zamach miał miejsce 13 maja, podobnie jak pierwsze objawienie Matki Bożej w Fatimie w roku 1917. Jan Paweł II spędził na rehabilitacji w szpitalu 22 dni. Potem wielokrotnie cierpiał z powodu różnorodnych dolegliwości będących następstwem postrzału. Papież nigdy nie ukrywał swoich niedomagań przed wiernymi, ukazując wszystkim oblicze zwykłego człowieka poddanego cierpieniu. Po zamachu otoczenie papieża wprowadziło specjalne środki bezpieczeństwa (m.in. papamobile został odpowiednio opancerzony).

Podróż do Fatimy[edytuj | edytuj kod]

Rok po zamachu papież udał się do Fatimy w swą 11 podróż apostolską, chcąc złożyć Matce Boskiej hołd i podziękowanie za to, że ta według niego ocaliła mu życie. Wyjęty podczas operacji pocisk z pistoletu Mehmeta Ali Ağcy został przekazany jako wotum, a następnie go umieszczono wewnątrz korony figury Matki Bożej Fatimskiej. 13 maja 1982, podczas nabożeństwa, niezrównoważony mężczyzna Juan María Fernández y Krohn lekko ugodził papieża nożem. Ochrona szybko obezwładniła napastnika, a papież dokończył nabożeństwo pomimo krwawienia. Wydarzenie to było szeroko upublicznione w roku 2008, kiedy do kin trafił film Świadectwo[1].

 Osobny artykuł: Zamach Juana Fernandeza Krohna.

Zleceniodawcy zamachu[edytuj | edytuj kod]

Istnieje wiele teorii na temat przyczyn zamachu[2]. Sam zamachowiec Mehmet Ali Ağca, podawał w czasie śledztwa wiele wzajemnie sprzecznych wersji. Jedną z nich był tzw. "ślad bułgarski", sugerujący udział w spisku służb specjalnych Ludowej Republiki Bułgarii działających na zlecenie władz ZSRR. Aresztowano nawet Bułgara Sergieja Antonowa, jednak po długim śledztwie i procesie został on uwolniony z braku dowodów. W 1985 w raporcie analitycznym CIA za najbardziej prawdopodobne uznała zaangażowanie ZSRR w zlecenie i organizację zamachu[3]. Jednak podczas przesłuchań w komisji Senatu USA do spraw wywiadu w 1991 roku były wysoki funkcjonariusz CIA Melvin Goodman zeznał, że szef CIA Gates w roku 1985 osobiście zamówił u trzech analityków raport, którego wstępnym założeniem było udowodnienie, że radziecki wywiad był wplątany w sprawę zamachu na papieża. Według zeznań Goodmana, który był w CIA głównym specjalistą od stosunków Moskwy z Trzecim Światem, w roku 1983 jeden z czołowych analityków CIA napisał notatkę służbową do ówcześnie kierującego Agencją Williama Caseya, w której stwierdził, że nie ma solidnych dowodów na to, iż Rosjanie lub Bułgarzy brali udział w spisku[4].

Jako typową poszlakę należy uznać opublikowany w marcu 1995 przez włoski tygodnik "Toscana Oggi" rozkaz Komitetu Centralnego KPZR z 1979 roku, nakazujący KGB "wykorzystanie wszelkich dostępnych możliwości, by zapobiec nowemu kierunkowi w polityce, zapoczątkowanemu przez polskiego papieża, a w razie konieczności – sięgnąć po środki wykraczające poza dezinformację i dyskredytację". Pod rozkazem podpisali się: Michaił Gorbaczow, Michaił Susłow oraz inni członkowie KC – Andriej Kirilenko, Konstantin Czernienko, Konstantin Rusakow, Boris Ponomariow, Iwan Kapitonow, Michaił Zimianin i Władimir Dołgich[5]. Dokument był szeroko analizowany w 2008 roku przez amerykańskiego dziennikarza Johna O. Kohlera[6].

Według francuskiej dziennikarki bułgarskiego pochodzenia Rumiany Ugarczinskiej ślady zamachu w Turcji i we Włoszech prowadzą do tajnej struktury NATO o nazwie "Stay Behind"[7]. Zdaniem Marco Ansaldo, watykanisty włoskiego dziennika "La Repubblica" za zamachem stała wyłącznie skrajnie prawicowa turecka organizacja terrorystyczna Szarych Wilków, której członkiem był Mehmet Ali Ağca[8].

Ağca w liście który zostawił w pensjonacie w którym napisał między innymi że chce pokazać światu imperialistyczne zbrodnie Związku Radzieckiego i Stanów Zjednoczonych. "Le Monde diplomatique" ustaliło że zamach sfinansował Abdullah Çatlı za sumę 3 000 000 marek pochodzących z funduszy nacjonalistycznej organizacji Szarych Wilków[9].

30. rocznica zamachu[edytuj | edytuj kod]

W dzień 30. rocznicy zamachu na Jana Pawła II przypadającego 13 maja 2011 odprawiono uroczystą mszę dziękczynną w Fatimie, jako podziękowanie za dar beatyfikacji. W tym samym roku ukazała się w Polsce książka autorstwa dwóch włoskich sędziów: Ferdinando Imposimato i Sandro Provvisionato Zamach na papieża, przedstawiająca bieg śledztwa w sprawie zamachu na papieża. Oprócz tego w książce została przedstawiona sprawa porwania córki watykańskiego urzędnika, Emanueli Orlandi oraz sprawa zabójstwa komendanta Gwardii Szwajcarskiej, Aloisa Estermanna i jego żony przez Cédrica Tornaya.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Prapremiera filmu "Świadectwo" gazeta.pl
  2. Eugeniusz Guz "Zamach na Papieża. Mroczne siły nienawiści. Nowy ślad", Wydawnictwo: ADAM, Warszawa 2006
  3. Tomasz Pompowski: Jan Paweł II był ofiarą Kremla. Polska Times, 30 marca 2009.
  4. [ http://szukaj.wyborcza.pl/archiwum/1,0,6054345.html?kdl=19911003RP-DGW&wyr=zamach%2Bna%2Bpapie%25BFa%2B%2B%2B ] Korespondencja J. Kalabińskiego pt. "Fatalne raporty CIA" Gazeta Wyborcza z dn. 03.10.1991
  5. Wyrok na Jana Pawła II wydał Gorbaczow. Dziennik.pl, 26 kwietnia 2008.
  6. John O. Koehler: "Chodzi o Papieża". Szpiedzy w Watykanie. 2008. ISBN 978-83-240-0971-8.
  7. Prawda o zamachu na Jana Pawła II Newsweek.pl 12 marca 2009 r.
  8. "To oni chcieli zabić Papieża Polaka" Wirtualna Polska – Wiadomości, 20 kwietnia 2011 r.
  9. Rodney Castleden "Morderstwa polityczne, spiski, tajne zmowy" Bellona Warszawa 2007 ISBN 978-83-11-11443-2 str. 407

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]