Zamach terrorystyczny w Mumbaju w 2008 roku

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Zamach terrorystyczny w Mumbaju
Hotel Taj Mahal Palace, jeden z celów ataku
Hotel Taj Mahal Palace, jeden z celów ataku
Państwo  Indie
Miejsce Mumbaj
Data 26-29 listopada 2008
Godzina od 22:30 przez co najmniej 48 godzin
Liczba zabitych 166[1][2]
Liczba rannych 293[3]
Typ ataku strzelanina, wybuchy bomb, oblężenie, wzięcie zakładników
Sprawca Laszkar-e-Toiba
Położenie na mapie Indii
Mapa lokalizacyjna Indii
miejsce zamachu
miejsce zamachu
Ziemia 19°01′02″N 72°51′31″E/19,017222 72,858611

Zamach terrorystyczny w Mumbaju (Bombaju) – seria ataków terrorystycznych, które miały miejsce 26–29 listopada 2008. W serii 10 zamachów zginęło 166 osób, 293 zostało rannych[1], część gości dwóch wielkich hoteli i oddzielnego centrum kultury żydowskiej Nariman House została zakładnikami zamachowców. Pięciu zakładników w Nariman House znaleziono zastrzelonych po jego odbiciu 28 listopada 2008, w tym rabina Gavriela Noacha Holtzberga, przywódcę ortodoksyjnych żydów w Mumbaju oraz jego żonę Rivkę[4][5].

Zamachy miały miejsce w dziewięciu południowych punktach miasta: na dworcu kolejowym Chhatrapati Shivaji, w restauracji Leopold Café, w wielkich hotelach Taj Mahal i Oberoi, w dokach portowych, na komisariacie głównym dla południowego Mumbaju, na plaży, w szpitalu Cama, oraz w miejscowym centrum kultury żydowskiej Nariman House[6]. Zamachowcy użyli między innymi karabinów AK oraz granatów i podobno przybyli z morza. Dodatkowo miała miejsce eksplozja bomby w taksówce w pobliżu portu lotniczego, w północnej dzielnicy Mumbaju Vile Parle, ale nie ustalono jej powiązania z pozostałymi zamachami.

W hotelu Taj Mahal Palace wybuchł pożar. W czasie zamachu w hotelu znajdowali się przedstawiciele Parlamentu Europejskiego w tym Polak – Jan Masiel. Ranny został jeden z nich – Ignasi Guardans[6].

Z informacji podanych przez agencję AP wynika, że jedną z ofiar śmiertelnych jest szef mumbajskiej jednostki antyterrorystycznej Hemant Karkare. Ponadto w wyniku zamachu na komisariat policji w południowym Mumbaju zginęło czterech innych funkcjonariuszy zajmujących wysokie stanowiska.

Natomiast w mumbajskim hotelu Oberoi, hinduscy komandosi uwolnili siedmiu zakładników. Wśród uwolnionych jest jeden z Polaków przetrzymywanych przez terrorystów. Wcześniej siłom hinduskim udało się uwolnić dwóch obcokrajowców z hotelu Taj Mahal. [7]

Za zamachem stało pakistańskie ugrupowanie Laszkar-e-Toiba. Indie oskarżyły pakistański rząd i wywiad ISI, że współpracował z rebeliantami podczas przygotowań do szturmu na Mumbaj[8]. Minister spraw zagranicznych Pakistanu Shah Mehmood Qureshi powiedział, że jest zaszokowany i przerażony wydarzeniami w Mumbaju[9]. Prezydent Asif Ali Zardari w odpowiedzi na zarzuty strony hinduskiej dotyczące odpowiedzialności elementów z Pakistanu za zamachy, stwierdził, że niepaństwowe czynniki chciały narzucić rządowi swój plan działania. Dodał również, że jest zszokowany tą tragedią[10].

Miejsca ataków[edytuj | edytuj kod]

Mapa miejsc ataku, które są zaznaczone niebieskimi kropkami
Miejsce Typ ataku
Chhatrapati Shivaji Terminus strzelanina, granaty
Komisariat policji na południowy Mumbaj strzelanina
Leopold Cafe, Colaba strzelanina, granaty
Hotel Taj Mahal Palace strzelanina i eksplozja 6 bomb, pożar
Hotel Trident Oberoi strzelanina i eksplozja, pożar
doki Mazagaon eksplozja
Centrum kultury żydowskiej Nariman House strzelanina
Szpital Cama strzelanina
Plaża Girgaum Chowpatty strzelanina
Dzielnica Vile Parle, północny Mumbaj eksplozja samochodu (powiązanie z zamachami nie zostało ustalone)

Ofiary śmiertelne i ranni[edytuj | edytuj kod]

Państwo Zabici Ranni
 Indie 138 256
 Izrael 4 -
 Stany Zjednoczone 4 2
 Niemcy 3 3
 Australia 2 2
 Kanada 2 2
 Francja 2 -
 Włochy 2 -
 Jordania 1 1
 Japonia 1 1
 Holandia 1 1
 Wielka Brytania 1 -
 Singapur 1 -
 Malezja 1 -
 Mauritius 1 -
 Mauritius 1 -
 Meksyk 1 -
 Tajlandia 1 -
 Oman - 2
 Filipiny - 1
 Chiny - 1
 Hiszpania - 2
 Finlandia - 1
 Norwegia - 1

W zamachach zginęło 166 osób, a około 296 zostało rannych. Śmierć poniosło także 14 (lub 16) policjantów. Wśród zabitych było 28 obcokrajowców: 3 Niemców, 4 Amerykanów, 4 Izraelczyków, 2 Australijczyków, 2 Kanadyjczyków oraz po jednym obywatelu Japonii, Tajlandii, Meksyku, Mauritiusa, Malezji, Singapuru, Jordanii, Danii i Wielkiej Brytanii[11].


Przypisy