Zamek Sinobrodego

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Zamek Sinobrodego lub Zamek Księcia Sinobrodego (węg. A kékszakállú herceg vára) – jednoaktowa opera ekspresjonistyczna z muzyką napisaną przez Bélę Bartóka do libretta Béli Balázsa w 1911 roku.

Osoby[edytuj | edytuj kod]

  • Sinobrody – bas
  • Judyta, żona Sinobrodego – mezzosopran
  • trzy dawniejsze żony Sinobrodego

Treść[edytuj | edytuj kod]

Cała akcja opery toczy się w mrocznej, pozbawionej okien komnacie, do której wchodzą Judyta i Sinobrody. Z komnaty prowadzą schody do siedmiu zamkniętych drzwi. Za pierwszymi znajduje się sala tortur, za drugimi jest zbrojownia, za następnymi jest skarbiec, a kolejne wrota skrywają piękny ogród. W piątej komnacie znajduje się przepiękne królestwo Sinobrodego, w szóstej (otwartej mimo przestróg) znajduje się czarne jezioro łez. Siódma komnata (od której otwarcia Sinobrody chce odwieść swą żonę) jest zajęta przez jego poprzednie trzy żony (utożsamiane z porankiem, południem i zmierzchem życia Sinobrodego). Sinobrody wyjawia Judycie, że po jej odejściu czeka go wieczna ciemność. Jednak ta (mimo jego próśb) wchodzi do ostatniej komnaty. Drzwi natychmiast się za nią zamykają.

Historia utworu[edytuj | edytuj kod]

Opera pozbawiona jest akcji, jednak posiada wiele symboli. Jej premiera odbyła się w Budapeszcie 24 maja 1918 roku. Następnie święciła tryumfy na wielu europejskich scenach. Jest uważana za jedno z ciekawszych dzieł Bartóka.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Stromenger Karol: Iskier przewodnik operowy, Warszawa, Państwowe Wydawnictwo Iskry, 1976.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]