Zanokcica skalna
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
| Zanokcica skalna | |
|---|---|
 |
|
| Systematyka | |
| Domena | eukarionty |
| Królestwo | rośliny |
| Podkrólestwo | naczyniowe |
| Gromada | paprotniki |
| Podgromada | Polypodiophytina |
| Klasa | paprocie |
| Podklasa | paprocie cienkozarodniowe |
| Rząd | zanokcicowce |
| Rodzina | zanokcicowate |
| Rodzaj | zanokcica |
| Gatunek | zanokcica skalna |
| Nazwa systematyczna | |
| Asplenium trichomanes L. | |
 Systematyka w Wikispecies |
|
 Zdjęcia i grafiki w Commons |
|
Zanokcica skalna (Asplenium trichomanes L.) – gatunek należący do rodziny zanokcicowatych.
Spis treści |
Morfologia [edytuj]
- Pokrój
- Roślina trwała o wysokości od 15 do 20 cm[1].
- Liście
- Podłużnie jajowate, pojedynczo pierzaste, o odcinkach siedzących lub prawie siedzących, o ogonkach u nasady kłącza błyszcząco czerwonawych, o osi wraz z najwyższą częścią ogonka zielonych. Odcinki liściowe na krótkich, cienkich ogonkach.
Biologia i ekologia [edytuj]
Występuje od lipca do sierpnia w szczelinach zacienionych skał. Częsta na południowym niżu i w górach.
Zastosowanie [edytuj]
Ziele zanokcicy skalnej (Herba Adianthi rubri) zawiera rzadki aminokwas N-acetylornitynę. Było ono stosowane w medycynie naturalnej jako środek wykrztuśny.
Przypisy
- ↑ F. Činčura, V. Feráková, J. Májovský, L. Šomšak, J. Záborský: Pospolite rośliny środkowej Europy. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, 1990, s. 70. ISBN 83-09-01473-2.
Bibliografia [edytuj]
- Bolesław Broda, Jakub Mowszowicz: Przewodnik do oznaczania roślin leczniczych, trujących i użytkowych. Warszawa: Państwowy Zakład Wydawnictw Lekarskich, 1973.
