Zapalenie tkanek okołowierzchołkowych

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Znaczący ubytek kości pomiędzy korzeniami spowodowany zakażeniem.

Zapalenie tkanek okołowierzchołkowych (łac. peridontitis) – proces patologiczny toczący się w tkankach okołowierzchołkowych zęba. Przyczyną zwykle jest namnożenie się bakterii chorobotwórczych znajdujących się w kanale korzeniowym zęba, w niektórych przypadkach do zapalenia tkanek okołowierzchołkowych może dojść bez udziału infekcji bakteryjnej np. na skutek przepchnięcia leków lub narzędzi stosowanych w leczeniu kanałowym – wówczas zapalenie tkanek okołowierzchołkowych ma charakter schorzenia jatrogennego.

Przebieg[edytuj | edytuj kod]

Przebieg zapalenia tkanek okołowierzchołkowych może być dwojaki: burzliwy połączony z licznymi objawami bólowymi lub też przewlekły – bezbólowy. W przebiegu ostrego ropnego zapalenia tkanek okołowierzchołkowych ze względu na zasięg wyróżniamy trzy fazy:

Diagnostyka[edytuj | edytuj kod]

Dla lekarza stomatologa pomocny w zdiagnozowaniu zapalenia tkanek okołowierzchołkowych może być wywiad, dodatni objaw Owińskiego oraz badanie RTG.

Podział zapaleń okołowierzchołkowych[edytuj | edytuj kod]

Zapalenia okołowierzchołkowe

  • Ostre
    • Surowicze (łac. peridontitis acuta serosa)
    • Ropne (łac. peridontitis acuta purulenta)
  • Przewlekłe
    • Włókniste (łac. peridontitis chronica fibrosa)
    • Ziarninowe (łac. peridontitis acuta granulosa)
      • Ziarniniak zwykły (łac. granuloma simplex)
      • Ziarniniak nabłonkowy (łac. granuloma epitheliale)
      • Ziarniniak torbielowaty (łac. granuloma cycticum)
    • Torbiel korzeniowa (łac. cyctis radicularis)

Leczenie[edytuj | edytuj kod]

Zapalenie tkanek okołowierzchołkowych zęba wymaga przeprowadzenia leczenia endodontycznego zęba przyczynowego, lub też, jeśli z powodu próchnicy lub zaawansowanej choroby przyzębia ząb nie rokuje pomyślnie, należy wykonać ekstrakcję zęba.

Powikłania[edytuj | edytuj kod]

Dzięki rozwojowi systemów opieki zdrowotnej, w tym stomatologii, w krajach rozwiniętych powikłania zapalenia tkanek okołowierzchołkowych są coraz rzadziej spotykane, choć najprawdopodobniej ich całkowite wyeliminownie nie będzie nigdy możliwe. W krajach rozwijających się powikłania zakażeń zębopochodnych są nadal przyczyną ostrych powikłań ze śmiercią pacjenta włącznie. Zapalenia zębopochodne szerzą się przez ciągłość na drodze najmniejszego oporu tkanek, obejmując kolejno: ozębną, kość gąbczastą, kość zbitą, okostną, zatoki przynosowe, śluzówkę jamy ustnej lub tkanki miękkie, przestrzenie powięziowe, tkankę podskórną i skórę.

Obejmując swym zasięgiem policzek lub wargę górną może prowadzić do zakrzepowego zapalenia zatoki jamistej, gdyż okolice te połączone są układem żylnym (żyła kątowa łączy żyłę twarzową z żyłą oczną).

Obejmując swym zasięgiem przestrzeń zagardłową może wzdłuż przedniej części kręgosłupa prowadzić do zapalenia śródpiersia tylnego.

Obejmując swym zasięgiem przestrzeń przygardłową może szerzyć się wzdłuż wielkich naczyń krwionośnych i objąć procesem zapalnym śródpiersie przednie.

Z przestrzeni powięziowych głowy i szyi infekcja może szerzyć się na oczodół powodując jego ropowicę oraz przez otwór owalny i otwór okrągły czaszki do jamy czaszki, co skutkować może zapaleniem mózgu lub ropnym zapaleniem opon mózgowo-rdzeniowych.

Wśród powikłań ogólnych ropnych zapaleń zębopochodnych twarzoczaszki wymienia się także:

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Leszek Kryst: Chirurgia szczękowo-twarzowa : podręcznik dla studentów. Warszawa: 2007. ISBN 978-83-200-3274-1..

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.