Zapora Nurecka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Zapora Nurecka

Zapora Nurecka (tadżycki: Нерӯгоҳи обии Норак, Nerūgohi obii Norak) – najwyższa na świecie zapora wodna, o wysokości 300 m, zlokalizowana w głębokim wąwozie na rzece Wachsz w Tadżykistanie. Tama usytuowana jest ok. 75 km na wschód od stolicy Tadżykistanu, Duszanbe. W odległości ok. 3 km od zapory, znajduje się miasto Nurek (Norak). Przy zaporze znajduje się elektrownia wodna o mocy ok. 2700 MW. Wody zbiornika są wykorzystywane do nawadniania ok. 650 tys. ha pól.

Także na rzece Wachsz, od roku 1976 budowana jest zapora Rogun, planowana na 335 metrów wysokości.

Konstrukcja zapory[edytuj | edytuj kod]

Zapora nurecka została wybudowana przez ZSRR w latach 19611980. Jest to nietypowa budowla ziemna z centralnym rdzeniem uformowanym z cementu. Suchy cement, pod wpływem działającego na niego ciśnienia i wilgoci, uzyskał odpowiednią wytrzymałość wiążąc wodę zawartą w gruncie (technologia podobna jak przy wykonywaniu bezpośrednio w gruncie ubijanych pali fundamentowych). Na tak uformowanym rdzeniu została usypana grobla ze skał, kamieni i ziemi o wysokości 300 m i długości 704 m. Objętość materiału skalnego, wykorzystanego do budowy zapory, wynosi ok. 54 mln m3.

Elektroenergetyka[edytuj | edytuj kod]

Nurecka Elektrownia Wodna stanowi ważny element tadżyckiej infrastruktury elektroenergetycznej. W jej skład wchodzi 9 turbin, każda o mocy 300 MW. Pierwsza została oddana do użytku w 1972 roku, natomiast ostatnia w 1979 roku.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Wikimedia Commons

Na mapach: 38°22′17″N 69°20′57″E/38,371389 69,349167