Zaprawa wapienna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Zaprawa wapienna – rodzaj zaprawy murarskiej. Mieszanina wapna z piaskiem i wodą, używana jako materiał wiążący cegieł i kamieni oraz jako tynk.

Zaprawa wapienna składa się z piasku, wody i wapna gaszonego Ca(OH)2. Otrzymywana jest poprzez zmieszanie jednej części objętościowej wapna gaszonego z trzema lub czterema częściami piasku. Woda jest dodawana odpowiednio w takiej objętości, aby uzyskać ciastowatą konsystencję zaprawy. Zaprawa wapienna twardnieje powoli, tynki wapienne w ciągu kilku tygodni, ściany o grubości 2 cegieł do 3 lat[1]. Zaprawa wytrzymuje tylko do temperatury +500 °C i używana jest głównie do tynków wewnętrznych i murów nadziemnych

Obecnie praktycznie całkowicie wyparta została przez zaprawę cementowo-wapienną.

Przypisy

  1. * Praca zbiorowa: Chemia praktyczna dla wszystkich. Warszawa: Państwowe Wydawnictwa Techniczne, 1959.