Zaprzeczenie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Zaprzeczenie – jeden z narcystycznych mechanizmów obronnych znanych w psychologii i psychoanalizie, pokrewny wyparciu.

Zaprzeczanie to fałszowanie obrazu teraźniejszości poprzez nieprzyjmowanie do wiadomości realnych faktów, w celu odsunięcia negatywnych myśli i uczuć, które mogłyby się z tym wiązać. Spostrzeganie rzeczywistości zachodzi z unikaniem uświadomienia sobie jej przykrych aspektów.

Przykłady[edytuj | edytuj kod]

  1. Alkoholik, który twierdzi, że nie jest uzależniony, bo może w każdej chwili przestać.
  2. Rodzic, który nie wierzy w śmierć dziecka i wciąż czeka na jego powrót do domu.
  3. Osoba cierpiąca na nieuleczalną chorobę, twierdząca, że jest zdrowa.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]