Zasada Landauera

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Zasada Landauera mówi, że wymazanie jednego bitu informacji w otoczeniu o temperaturze T wymaga straty (dysypacji) energii (lub wydzielenia ciepła) o wartości co najmniej kT ln 2, gdzie k – stała Boltzmanna równa 1.38 × 10-23 J/K.

Inaczej mówiąc zasada stwierdza, że wymazywanie informacji pociąga wzrost entropii otoczenia o kB ln2 na bit, a więc dyssypację energii.

W latach 60. Rolf Landauer wykazał, że istnieje fizyczna granica minimalnego wydatku energetycznego koniecznego do wykasowania jednego bitu informacji. Wynosi ona k*T*ln 2 J, gdzie k jest stała Boltzmanna, a T temperatura otoczenia. Oznacza to, że w pewnej chwili w układach klasycznych nie będzie można zmniejszyć produkcji ciepła przez element, co przy rosnącym zagęszczeniu elementów i wzroście częstotliwości taktowania, układy te będą produkować coraz więcej ciepła.

Literatura[edytuj | edytuj kod]

  • R. Landauer, Fundamental Physical Limitations of the Computational Process, Ann. N.Y. Acad. Sci, 426, 162 (1985).

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]