Zastawka aorty

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Zastawka aorty
Ssakzastawki.png
Zastawki w sercu człowieka, półschemat (b - zastawka aorty)
Heart numlabels.svg
9 – lewa komora (biała strzałka wskazuje zastawkę aorty)
Łacina valva aortae
Angielski aortic valve

Zastawka aorty (łac. valva aortae) – zastawka tętnicza w sercu zapobiegająca cofaniu się krwi z aorty do lewej komory.

Anatomia[edytuj | edytuj kod]

Zastawka aorty składa się z trzech płatków półksiężycowatych (valvulae semilunales) tylnego, prawego i lewego, którym na ścianie aorty odpowiadają uwypuklenia tworząc razem trzy zatoki aorty (sinus aortae). Uwypuklenie tworzone przez 3 zatoki na aorcie nazywa się opuszką aorty (bulbus aortae). Z prawej i lewej zatoki aorty odchodzą tętnice wieńcowe.

Fizjologia[edytuj | edytuj kod]

Czynność zastawki aorty polega na zapobieganiu cofania się krwi aorty do lewej komory serca.

Faza skurczowa[edytuj | edytuj kod]

Ponieważ zastawka dwudzielna jest zamknięta to płatki zastawki aorty rozstępują się w kierunku ściany aorty i krew jest wyrzucana do aorty.

Faza rozkurczowa[edytuj | edytuj kod]

Cofająca się krew wypełnia płatki półksiężycowate powodując ich automatyczne zamknięcie oraz szczelne dociśnięcie ich brzegów do siebie.

Histologia[edytuj | edytuj kod]

Zastawka aortalna składa się z trzech warstw[1]:

  • środkowej zbudowanej z tkanki łącznej właściwej włóknistej,
  • obwodowej[2] skierowana ku aorcie odpowiadającej jej błonie wewnętrznej zbudowanej z licznej włókien kolagenowych i sprężystych, nielicznych fibroblastów i miocytów gładkich,
  • zewnętrznej skierowana ku komorom odpowiadającej wsierdziu, pokryte jest śródbłonkiem, które komórki leżą na ciągłej blaszce podstawnej i maja owalne lub okrągłe jądra, pod śródbłonkiem znajduje się trójwarstwowa cześć łącznotkankowa składająca się z:
    • podśródbłonkowa warstwa luźna - fibroblasty, włókna kolagenowe i włókna sprężyste w niewielkiej liczbie,
    • warstwa mięśniowo-sprężysta - włókna kolagenowe, włókna sprężyste i miocyty gładkie,
    • warstwa podwsierdziowa - komórki tkanki tłuszczowej żółtej (nieliczne) [1].

Płatki półksiężycowate nie mają naczyń krwionośnych z wyjątkiem położonych w mięśniówce[2].

Odmiany[edytuj | edytuj kod]

Zastawka aorty może posiadać od jednego do pięciu płatków [a].

Rozwój płodowy[edytuj | edytuj kod]

Rozwój zastawki aortalnej jest nierozerwalnie związany z rozwojem stożka tętniczego, który powstaje w 21 dniu z podziału cewy sercowej[3]. Po 7 tygodniu stożek tętniczy dzieli się spiralnie i tworzy wspólnie z workiem aortowym pień płucny i aortę. Równocześnie z powstaniem dwóch większych fałdów wspólnego pnia tętniczego dzielących go na pień płucny i aortę w pniu tym powstają dwa równolegle fałdy mniejsze. Po zrośnięciu się fałdów większych w przegrodę pnia wszystkie fałdy zostają przez nie przepołowione tworząc w aorcie trzy fałdy - dwie powstałe z przepołowienia fałdów większych i jeden z fałdu mniejszego. Następnie części fałdów położonej wyżej zanikają, a części fałdów położone niżej zostają wydrążone od góry i przekształcają się w kieszonki otwarte do aorty[4]

Osłuchiwanie[edytuj | edytuj kod]

Dźwięk zamknięcia zastawki aortalnej bierze udział w tworzeniu drugiego tonu serca [3]. Miejscem osłuchiwania tej zastawki jest druga przestrzeń międzyżebrowa prawa przymostkowo [3].

Wady wrodzone zastawki aorty[edytuj | edytuj kod]

Choroby zastawki aorty[edytuj | edytuj kod]

Uwagi kliniczne[edytuj | edytuj kod]

Na przedniej powierzchni klatki piersiowej zastawka aorty rzutuje się na lewy brzeg mostka na wysokości trzeciej przestrzeni międzyżebrowej [3].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Uwagi

  1. odmiana z jednym i odmiana z pięcioma płatkami występuje wyjątkowo rzadko

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Wojciech Sawicki, Jacek Malejczyk: Histologia. Warszawa: PZWL, 2012, s. 340. ISBN 978-83-200-4349-5.
  2. 2,0 2,1 Adam Bochenek, Michał Reicher: Anatomia Człowieka. T. III. Warszawa: PZWL, 1993, s. 63-65. ISBN 83-200-1628-2.
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 Sobotta Atlas Anatomii człowieka. Friedrich Paulsen (red.); Jens Waschke (red.); Witold Woźniak (red. IV wyd. pol.); Kazimierz S. Jędrzejewski (red. IV wyd. pol.). T. 2. Wrocław: Elsevier Urban & Partner, 2012, s. 4-14. ISBN 978-83-7609-709-1.
  4. Adam Bochenek, Michał Reicher: Anatomia Człowieka. T. III. Warszawa: PZWL, 1993, s. 39-42. ISBN 83-200-1628-2.
  5. Lust Pfaundler Diagnostyka i terapia w pediatrii. Helmut Bartels (red.); Irena Norska-Borówka (red. I wyd. pol.). Wrocław: Elsevier Urban & Partner, 1999, s. 397-427. ISBN 83-87944-15-7.
  6. Paul Dworkin: Pediatria. Jan Pellar (red. I wyd. pol). Wrocław: Elsevier Urban & Partner, 1993, s. 393-400. ISBN 83-85842-00-4.
  7. 7,0 7,1 Choroby wewnętrzne. Franciszek Kokot (red.). Warszawa: PZWL, 1996, s. 64-68. ISBN 83-200-1960-5.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.