Zatoczek białowargi

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Zatoczek białowargi
Anisus leucostoma
(Millet, 1813)
Muszle
Muszle
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ mięczaki
Gromada ślimaki
Podgromada płucodyszne
Rząd nasadooczne
Rodzina zatoczkowate
Rodzaj Anisus
Gatunek zatoczek białowargi
Synonimy
  • Planorbis leucostoma Millet, 1813
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[1]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Zatoczek białowargi (Anisus leucostoma) – palearktyczny gatunek słodkowodnego ślimaka płucodysznego z rodziny zatoczkowatych (Planorbidae).

Taksonomia[edytuj | edytuj kod]

W literaturze zachodniej jest opisywany pod nazwą Anisus leucostoma[1][2], a w polskojęzycznej Anisus leucostomus[3]. Wielu malakologów nie akceptuje wyodrębniania tego gatunku traktując go jako synonim Anisus septemgyratus[1][3].

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Zasięg jego występowania obejmuje Europę, północną Turcję i północny Iran oraz zachodnią i środkową Syberię. Według niektórych źródeł nie stwierdzono jego obecności w Finlandii i Estonii[2], czemu przeczą dane IUCN[1].

Zatoczek białowargi zasiedla małe zbiorniki wody stojącej, głównie na bagnach i torfowiskach, także okresowo zalewane, zanikające. W zbiornikach okresowych jest gatunkiem charakterystycznym. Spotykany głównie na równinach, ale – w przeciwieństwie do Anisus spirorbis – występuje również na obszarach górzystych (do 1800 m w Szwajcarii)[2]. W Polsce jest gatunkiem pospolitym[3].

Budowa[edytuj | edytuj kod]

Muszla o wymiarach 1,4–1,5 × 6–7 mm, zwykle brązowa, bardzo lśniąca. Jej górna powierzchnia jest zwykle spłaszczona. Skręty są lekko wypukłe, w liczbie 6–6,5. Ostatni skręt nie jest szerszy od poprzedniego, ale szerszy niż u A. septemgyratus i węższy niż u A. spirorbis[2].

Biologia i ekologia[edytuj | edytuj kod]

Wykazuje wybitną odporność na wysychanie, co pozwala mu przetrwać okres suszy[3]. Rozmnaża się od kwietnia do września[2]. Jest nosicielem wielu gatunków przywr, m.in.: Australapatemon burti, A. minor, Gigantobilharzia suebica i Echinoparyphium pseudorecurvatum[1].

Zagrożenia i ochrona[edytuj | edytuj kod]

W wielu regionach Europy jest zagrożony z powodu utraty siedlisk[2]. W pozostałych obszarach zasięgu jest szeroko rozprzestrzeniony, lokalnie występuje licznie[1], a nawet masowo.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 Anisus leucostoma. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 2,5 F. Welter-Schultes: Species summary for Anisus leucostoma (ang.). W: AnimalBase. Early zoological literature [on-line]. AnimalBase Project Group, 2010. [dostęp 21 sierpnia 2012].
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 Fauna Polski - charakterystyka i wykaz gatunków. Bogdanowicz W., Chudzicka E., Pilipiuk I. i Skibińska E. (red.). T. III. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2008, s. 389, 420. ISBN 978-83-88147-09-8.