Zatoczek białowargi
| Zatoczek białowargi | |
| Anisus leucostoma | |
| (Millet, 1813) | |
 Muszle |
|
| Systematyka | |
| Domena | eukarionty |
| Królestwo | zwierzęta |
| Typ | mięczaki |
| Gromada | ślimaki |
| Podgromada | płucodyszne |
| Rząd | nasadooczne |
| Rodzina | zatoczkowate |
| Rodzaj | Anisus |
| Gatunek | zatoczek białowargi |
| Synonimy | |
|
|
| Kategoria zagrożenia (CKGZ)[1] | |
 |
|
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
Zatoczek białowargi (Anisus leucostoma) – palearktyczny gatunek słodkowodnego ślimaka płucodysznego z rodziny zatoczkowatych (Planorbidae).
Spis treści |
Taksonomia [edytuj]
W literaturze zachodniej jest opisywany pod nazwą Anisus leucostoma[1][2], a w polskojęzycznej Anisus leucostomus[3]. Wielu malakologów nie akceptuje wyodrębniania tego gatunku traktując go jako synonim Anisus septemgyratus[1][3].
Występowanie [edytuj]
Zasięg jego występowania obejmuje Europę, północną Turcję i północny Iran oraz zachodnią i środkową Syberię. Według niektórych źródeł nie stwierdzono jego obecności w Finlandii i Estonii[2], czemu przeczą dane IUCN[1].
Zatoczek białowargi zasiedla małe zbiorniki wody stojącej, głównie na bagnach i torfowiskach, także okresowo zalewane, zanikające. W zbiornikach okresowych jest gatunkiem charakterystycznym. Spotykany głównie na równinach, ale – w przeciwieństwie do Anisus spirorbis – występuje również na obszarach górzystych (do 1800 m w Szwajcarii)[2]. W Polsce jest gatunkiem pospolitym[3].
Budowa [edytuj]
Muszla o wymiarach 1,4–1,5 × 6–7 mm, zwykle brązowa, bardzo lśniąca. Jej górna powierzchnia jest zwykle spłaszczona. Skręty są lekko wypukłe, w liczbie 6–6,5. Ostatni skręt nie jest szerszy od poprzedniego, ale szerszy niż u A. septemgyratus i węższy niż u A. spirorbis[2].
Biologia i ekologia [edytuj]
Wykazuje wybitną odporność na wysychanie, co pozwala mu przetrwać okres suszy[3]. Rozmnaża się od kwietnia do września[2]. Jest nosicielem wielu gatunków przywr, m.in.: Australapatemon burti, A. minor, Gigantobilharzia suebica i Echinoparyphium pseudorecurvatum[1].
Zagrożenia i ochrona [edytuj]
W wielu regionach Europy jest zagrożony z powodu utraty siedlisk[2]. W pozostałych obszarach zasięgu jest szeroko rozprzestrzeniony, lokalnie występuje licznie[1], a nawet masowo.
Zobacz też [edytuj]
Przypisy
- ↑ 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 Anisus leucostoma. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
- ↑ 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 2,5 F. Welter-Schultes: Species summary for Anisus leucostoma (ang.). W: AnimalBase. Early zoological literature [on-line]. AnimalBase Project Group, 2010. [dostęp 21 sierpnia 2012].
- ↑ 3,0 3,1 3,2 3,3 Fauna Polski - charakterystyka i wykaz gatunków. Bogdanowicz W., Chudzicka E., Pilipiuk I. i Skibińska E. (red.). T. III. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2008, s. 389, 420. ISBN 978-83-88147-09-8.
