Zatoka Admiralicji
| Zatoka Admiralicji | |
 Ujście Zatoki Admiralicji do Cieśniny Bransfielda widziane z Krzesanicy koło Stacji Arctowskiego |
|
| Powierzchnia | 122 km² |
| Głębokość • średnia • maksymalna |
201,7 m ok. 530 m |
| Wyspy | Wyspa Dufayela, Wyspa Chabriera |
 |
|
Zatoka Admiralicji (ang. Admiralty Bay, hiszp. Bahía Almirantazgo (nazwa stosowana przez Chilijczyków, Bahía Lasserre (nazwa stosowana przez Argentyńczyków) – największa zatoka w archipelagu Szetlandów Południowych. Zatoka wcina się w Wyspę Króla Jerzego na ok. 17 km, ma 8 km szerokości przy ujściu do Cieśniny Bransfielda oraz 122 km² powierzchni.
Zatoka posiada 3 fiordy: Ezcurra Inlet, Zatoka Mackellara i Zatoka Martela oraz liczne pomniejsze zatoki, m.in. Zatoka Arctowskiego, Zatoka Półksiężyca, Zatoka Suszczewskiego, Zatoka Staszka, Rajska Zatoka, Zatoka Włodka, Zatoka Geofizyków, Zatoka Spery. Na zatoce znajduje się kilka wysp, z których największe to Wyspa Dufayela i Wyspa Chabriera. Średnia głębokość zatoki wynosi 201,7 m, a maksymalna ok. 530 m.
Na wybrzeżach zatoki rozlokowano stacje polarne całoroczne polską Arctowskiego i brazylijską Comandante Ferraz oraz sezonową (letnią) peruwiańską Machu Picchu.
Południowo-zachodnie wybrzeże zatoki chronione jest jako Szczególnie Chroniony Obszar Antarktyki (ASPA) nr 128 "Zachodni brzeg Zatoki Admiralicji".
Zatoka została nazwana Admiralty Bay w czasie wyprawy z lat 1820-22 przez brytyjskiego kapitana George'a Powella na cześć brytyjskiej Komisji Admiralicji (Board of Admiralty). Nazwa chilijska Bahía Almirantazgo nadana została w 1947.
Bibliografia [edytuj]
- Zatoka Admiralicji
- Admiralty Bay. King George Island 1:50 000, Institute of Ecology of the Polish Academy of Scienses, Warsaw 1990
