Zatoka Greifswaldzka
| Zatoka Greifswaldzka | |
| Greifswalder Bodden | |
Zatoka Greifswaldzka na obrazie Caspara Davida Friedricha |
|
| Państwo | |
| Lokalizacja | Morze Bałtyckie |
| Powierzchnia | 514 km² |
| Głębokość • średnia • maksymalna |
5,6 m 13,5 m |
| Wyspy | Vilm, Koos, Ruden |
| 54°15′N 13°30′E / 54.25, 13.5Na mapach: 54°15′N 13°30′E / 54.25, 13.5 | |
| Zatoka Greifswaldzka | |
Zatoka Greifswaldzka[1] (niem. Greifswalder Bodden, pol. Zatoka Gryfijska[2]) – płytka zatoka Morza Bałtyckiego, w jego południowo-zachodniej części, u wybrzeży niemieckiego kraju związkowego Meklemburgia-Pomorze Przednie (powiaty: Vorpommern-Greifswald i Vorpommern-Rügen).
- powierzchnia: 514 km²[potrzebne źródło]
- głębokość
- granice akwenu
- północna: wyspa Rugia
- zachodnia i południowa: stały ląd
- wschodnia: jako granicę pomiędzy Zatoką Greifswaldzką a Zatoką Pomorską przyjęto linię łączącą przylądek Südperd rugijskiego półwyspu Mönchgut na północy i małą wyspę Ruden u ujścia cieśniny Piany na południu[potrzebne źródło].
Na zachodzie Zatoki znajduje się ujście cieśniny Strelasund, przez które w tym miejscu przebiega trasa przeprawy promowej pomiędzy stałym lądem a rugijskim półwyspem Zudar. W akwenie Zatoki leżą niewielkie wyspy Vilm, Koos i Ruden, z których każda wchodzi w skład innego rezerwatu: Vilm – rezerwatu biosfery Südost-Rügen, Koos – rezerwatu Koos, zaś Ruden należy do Parku Natury Wyspa Uznam.
Wody Zatoki należą do słonawych wód brachicznych podobnie, jak np. wody Zalewu Szczecińskiego, stanowią mieszaninę słodkich wód rzecznych i słonych wód morskich o zasoleniu mniejszym niż średnie zasolenie Morza Bałtyckiego, ale wyższym niż zasolenie wód rzecznych.
U ujścia rzeki Ryck leży hanzeatyckie miasto Greifswald.
Przypisy
- ↑ Morze Bałtyckie, Zatoki. W: Komisja Standaryzacji Nazw Geograficznych poza Granicami Rzeczypospolitej Polskiej: Nazewnictwo Geograficzne Świata. T. Zeszyt 10 - Morza i oceany. Warszawa: Główny Urząd Geodezji i Kartografii, 2008, s. 52. ISBN 976-83-254-0462-8.
- ↑ Janisław Osięgłowski, Wyspa słowiańskich bogów, s.13 i dalsze, Warszawa 1971
- ↑ 3,0 3,1 Ulrich Schiewer, Ecology of Baltic coastal waters, Springer, 2008, s.87, ISBN 3-540-73523-2