Zawada (województwo podkarpackie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy wsi. Zobacz też: inne znaczenia tego słowa.
Zawada
Zamek w Zawadzie
Zamek w Zawadzie
Państwo  Polska
Województwo podkarpackie
Powiat dębicki
Gmina Dębica
Liczba ludności 1300
Strefa numeracyjna (+48) 14
Tablice rejestracyjne RDE
Położenie na mapie województwa podkarpackiego
Mapa lokalizacyjna województwa podkarpackiego
Zawada
Zawada
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Zawada
Zawada
Ziemia 50°03′42″N 21°29′10″E / 50.061666666667, 21.486111111111Na mapach: 50°03′42″N 21°29′10″E / 50.061666666667, 21.486111111111
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Zawadawieś w Polsce położona w województwie podkarpackim, w powiecie dębickim, w gminie Dębica. W latach 1975-1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa tarnowskiego.

Wieś położona południkowo, na progu Pogórza Strzyżowskiego i Zapadliska przedkarpackiego, wzdłuż rzeki Zawadka (Isełka), przecięta trasą E-4 i linią kolejową.

Spis treści

Nazwa[edytuj]

Nazwę miejscowości w zlatynizowanej staropolskiej formie Zawada wymienia w latach (1470-1480) Jan Długosz w księdze Liber beneficiorum dioecesis Cracoviensis.[1] Długosz wymienia również właściciela miejscowości Spytka Mielżyńskiego.

Zabytki[edytuj]

Dwór w Zawadzie
  • zamek – jego początki sięgają II połowy XVI wieku, gdy władzę objął Stanisław Ligęza. W tym samym czasie notuje się również pierwsze wzmianki o kaplicy dla obrazu Matki Bożej Śnieżnej Zawadzkiej, który w niedługim czasie uzyskał opinię łaskami słynącego; potwierdził to papież, zezwalając na koronację obrazu. Nastąpiła ona po wielu staraniach w 1920 oraz 1924 roku, po kradzieży koron.
  • dwórneorenesansowy, wzorowany na architekturze angielskiej, piętrowy, założony na planie prostokąta. Wybudowany nieopodal starego zamku po I wojnie światowej przez Edwarda Raczyńskiego. Fasada wejściowa zwrócona na zachód ma na osi wgłębny portyk wsparty na czterech jońskich kolumnach, podtrzymujący taras na piętrze. Boczne ryzality wieńczą jednakowe, wysokie szczyty o falistych liniach. Od południa umieszczono niski taras stanowiący łącznik pomiędzy budowlą a ogrodem. Dwór otaczają niskie budynki gospodarcze. Obecnie zespół dworsko-parkowy jest zaniedbany.

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. Joannis Długosz Senioris Canonici Cracoviensis, "Liber Beneficiorum", Aleksander Przedziecki, Tom II, Kraków 1864, str.290.