Zawsze niech będzie słońce

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Zawsze niech będzie słońce (ros. Пусть всегда будет солнце; pierwotna nazwa: Słoneczny krąg, ros. Солнечный круг) – piosenka autorstwa Lwa Oszanina do muzyki Arkadiego Ostrowskiego wykonana po raz pierwszy w 1962 przez radziecką piosenkarkę Tamarę Miansarową.

Tamara Miansarowa za wykonanie tej piosenki zdobyła główne nagrody na VIII Światowym Festiwalu Młodzieży i Studentów w Helsinkach w roku 1962 i na Międzynarodowym Festiwalu Piosenki w Sopocie w roku 1963. Dzięki jej brawurowemu wykonaniu, piosenkarka zajęła I lokatę w Dniu Międzynarodowym, ex-aequo z Francuzką Simone Langlois. A należy podkreślić, że członkowie radzieckiej delegacji odwodzili ją od zamiaru wykonania tego utworu, muzycy odmawiali jej prób.

Po tych sukcesach piosenka szybko zdobyła wielką popularność na terenie całego ZSRR a także w innych krajach.

Piosenka była chętnie śpiewania przez radzieckich pionierów na obozach pionierskich i w szkołach a także wykonywana przez oktiabriata (radzieckich zuchów) w szkołach. Śpiewały ją nawet przedszkolaki.

W Związku Radzieckim piosenka ta była uważana za jeden z symboli pokoju. I nadal jest jedną z nielicznych pieśni, które są w dalszym ciągu popularne w Rosji po upadku ZSRR i rozwiązaniu radzieckich organizacji pionierskich.

Historia powstania utworu[edytuj | edytuj kod]

Popularny radziecki poeta i tekściarz Lew Oszanin napisał słowa tej piosenki po przypadkowym ujrzeniu plakatu autorstwa Nikołaja Czaruchina "Zawsze niech będzie słońce..." (ros. Пусть всегда будет солнце!.., 1961)[1][2]. Inspiracją tego plakatu był czterowiersz autorstwa 4-letniego chłopca Kosti Barranikowa, powstały po tym jak mu wyjaśniono co oznacza słowo "zawsze":

Пусть всегда будет солнце,
Пусть всегда будет небо,
Пусть всегда будет мама,
Пусть всегда буду я.

co na język polski można przetłumaczyć jako:

Zawsze niech będzie słońce,
Zawsze niech będzie niebo,
Zawsze niech będzie mama,
Zawsze niech będę ja.

Czterowiersz ten opublikowany został już w roku 1928 w czasopiśmie "Język ojczysty i literatura w szkole zawodowej" (ros. "Родной язык и литература в трудовой школе") w artykule psycholog dziecięcej K. Spaskiej. Następnie wiersz ten pojawił się w książce Kornieja Czukowskiego "Od dwóch do pięciu" (ros. "От двух до пяти") i tam właśnie przykuł uwagę artysty.

Odniesienia w polityce[edytuj | edytuj kod]

Prezydent Stanów Zjednoczonych Ronald Reagan w swojej noworocznej mowie inaugurującej rok 1986, skierowanej do obywateli USA i ZSRR, zrobił aluzję do słów tej piosenki, mówiąc[3]:

Wypatrujmy z niecierpliwością przyszłości z czistoje niebo [z "niebem jak len"] dla całej ludzkości. Dziękuję, spasibo.
(ang. "Let us look forward to a future of chistoye nyebo [blue skies] for all mankind. Thank you, spasibo.")

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]