Zbigniew Kubikowski
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Zbigniew Kubikowski, używał pseud. Jacek Joachim (ur. 1 listopada 1929 w Horodence, zm. 13 sierpnia 1984 w Warszawie) – polski prozaik i krytyk literacki, dr polonistyki (Uniwersytet Wrocławski, 1963). Ojciec Tomasza Kubikowskiego.
Jako krytyk literacki debiutował w 1950. Pracował m.in. w wydawnictwie "Ossolineum" i miesięczniku "Odra", którego redaktorem naczelnym był w latach 1971–1976.
Od 1978 mieszkał w stolicy: był wykładowcą na wydziale wiedzy o teatrze warszawskiej PWST, kierownikiem literackim Teatru Popularnego w Warszawie.
Wieloletni prezes oddziału wrocławskiego Związku Literatów Polskich, w latach 1980–1983 sekretarz generalny Zarządu Głównego ZLP; członek PEN Clubu.
Spis treści |
[edytuj] Twórczość
[edytuj] Naukowa
[edytuj] Literacka
- 1962 – Katastrofa
- 1967 – Chwila po przebudzeniu
- 1971 – Ostatnia lekcja
- 1979 – Pięć dialogów wielkopostnych
[edytuj] Powieści kryminalne
- 1968 – Wizyta u mordercy (podpisana pseudonimem Jacek Joachim)
- 1969 – Polowanie na szczupaka (podpisana pseudonimem Jacek Joachim)
- 1972 – Sztylet wenecki (podpisana pseudonimem Jacek Joachim)
- 1979 – Krótka podróż (podpisana pseudonimem Jacek Joachim)
[edytuj] Adaptacje i oryginalne scenariusze filmowe
- 1965 – Katastrofa, reż. Sylwester Chęciński
- 1975 – Wyjazd służbowy, reż. Andrzej Jerzy Piotrowski
- 1976 – Wielki układ, reż. Andrzej Jerzy Piotrowski
- 1979 – Pięć dialogów wielkopostnych