Zbigniew Nowak (polityk)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Zbigniew Nowak
Data i miejsce urodzenia 10 grudnia 1963
Miechów
Poseł IV kadencji Sejmu
Przynależność polityczna poseł niezrzeszony
Okres urzędowania od 19 października 2001
do 18 października 2005
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach

Zbigniew Nowak (ur. 10 grudnia 1963 w Miechowie) – polski polityk, przedsiębiorca, elektromechanik, poseł na Sejm IV kadencji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Wykształcenie i praca zawodowa[edytuj | edytuj kod]

W 1981 ukończył Zasadniczą Szkołę Zawodową (z zawodu jest elektromechanikiem), maturę zdał w 2004 i podjął nieukończone studia prawnicze[1].

W latach 1981–1983 pracował jako spawacz w Stoczni Gdynia. Był członkiem NSZZ "Solidarność"[2]. W 1983, znalazłszy się w RFN, wystąpił o azyl polityczny, który – jak sam twierdzi – uzyskał w grudniu. Przez kilka lat mieszkał i prowadził firmę w Hamburgu[1].

W 1992 wrócił do Polski. Przez kilkanaście lat prowadził działalność gospodarczą w Łodzi[1]. Wydawał też lokalną gazetę "Nowy Pińczowianin"[3].

Działalność publiczna[edytuj | edytuj kod]

W wyborach parlamentarnych w 2001 wystartował z listy Samoobrony RP w okręgu kieleckim, uzyskał mandat poselski liczbą 6339 głosów. Zasiadał m.in. w Komisji do Spraw Kontroli Państwowej, Komisji Sprawiedliwości i Praw Człowieka (od lutego 2002), a także kilku podkomisjach. W grudniu 2001 odszedł z Klubu Parlamentarnego Samoobrony RP[4]. Później zasiadał w kole Polskiej Racji Stanu, a pod koniec kadencji pozostawał posłem niezrzeszonym.

Trzykrotnie był karany przez Komisję Etyki Poselskiej prawomocnymi uchwałami (w 2002 i 2005)[5]. Z mównicy kilkakrotnie rzucał oskarżenia na innych posłów, wielokrotnie za to i za swoje zachowanie napominany przez marszałka Sejmu[6]. W wyborach parlamentarnych w 2005 bez powodzenia kandydował z własnego komitetu do Senatu[7].

O tzw. Raporcie Nowaka po raz pierwszy mówił, gdy deklarował rozpoczęcie na początku 2005 głodówki. Później utworzył stronę internetową, na której opisał szczegóły swojego śledztwa dotyczącego polityków, rzekomych układów i korupcji. 5 maja 2005 trzymał transparent z adresem tej strony na szyi. Po swym wystąpieniu nie zszedł z mównicy podczas debaty o skróceniu kadencji. Według informacji zawartych na jego własnej stronie, miał prowadzić głodówkę ciągłą przez 70 dni w drugiej połowie 2006, następnie ją przerwać 15 października, po czym miał ją podjąć ponownie od 17 października 2006. Łącznie, licząc od kwietnia 2005 do października 2006, jego protesty głodowe rzekomo trwały ponad 200 dni[8].

Postępowania sądowe[edytuj | edytuj kod]

W 2008 został uznany przez sąd winnym fałszywego zawiadomienia o przestępstwie (zawiadomienia o rzekomej korupcji policjantów). Wymierzono mu karę grzywny, której nie uiścił, wskutek czego orzeczono zastępczą karę pozbawienia wolności[9].

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]