Zbigniew Religa
Z Wikipedii
| Zbigniew Religa | |
 |
|
| Data i miejsce urodzenia | 16 grudnia 1938 Miedniewice |
| Data i miejsce śmierci | 8 marca 2009 Warszawa |
| Minister zdrowia | |
| Okres urzędowania | od 31 października 2005 do 7 września 2007 i od 11 września 2007 do 16 listopada 2007 |
| Poprzednik | Marek Balicki |
| Następca | Ewa Kopacz |
| Poseł VI kadencji Sejmu | |
| Przynależność polityczna | Prawo i Sprawiedliwość |
| Okres urzędowania | od 5 listopada 2007 do 8 marca 2009 |
| Odznaczenia | |
   |
|
 Galeria zdjęć w Wikimedia Commons |
|
Zbigniew Eugeniusz Religa (ur. 16 grudnia 1938 w Miedniewicach, zm. 8 marca 2009 w Warszawie[1]) – polski kardiochirurg i polityk.
Senator RP III i V kadencji (1993-1997 i 2001-2005). W latach 2005-2007 minister zdrowia w rządzie Kazimierza Marcinkiewicza, a następnie w rządzie Jarosława Kaczyńskiego. Od 2007 do 2009 poseł VI kadencji, Marszałek Senior. Członek Międzynarodowej Kapituły Orderu Uśmiechu. Kawaler i członek Kapituły Orderu Orła Białego[2].
Spis treści |
[edytuj] Wykształcenie i kariera zawodowa
Po uzyskaniu w 1956 świadectwa dojrzałości w Szkole im. Bolesława Limanowskiego w Warszawie, rozpoczął studia na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w Warszawie. Po ukończeniu studiów w latach 1963-1964 odbył staż podyplomowy, a następnie służbę wojskową (1964-1966). W 1966 rozpoczął pracę w Szpitalu Wolskim w Warszawie, uzyskując w tym czasie specjalizację I i II stopnia z chirurgii. Pracował tam do 1980.
Po zdaniu egzaminów Educational Commission for Foreign Medical Graduates (ECFMG) uzyskał stypendium w Mercy Hospital w stanie Nowy Jork, po czym został oddelegowany na odbycie staży podyplomowych w USA: w 1973 z chirurgii naczyniowej oraz w 1975 z kardiochirurgii w Sinai Hospital w Detroit. W 1973 uzyskał stopień doktora nauk medycznych, a w 1981 doktora habilitowanego. W latach 1980-1984 zajmował stanowisko docenta w Klinice Kardiochirurgii Instytutu Kardiologii w Warszawie. Od 1984 kierował Katedrą i Kliniką Kardiochirurgii w Zabrzu.
W latach 1989-1991 był kierownikiem Kliniki Kardiochirurgii Centralnego Szpitala Klinicznego MSW w Warszawie. W 1990 został profesorem Śląskiej Akademii Medycznej, a w 1995 prezydent Lech Wałęsa nadał mu tytuł naukowy profesora nauk medycznych. W 1991 powołał do życia i został prezesem zarządu Fundacji Rozwoju Kardiochirurgii, która zajmuje się wdrażaniem do praktyki klinicznej najnowszych metod leczenia chorób serca, a także działalnością naukowo-badawczą i szerokim programem szkoleniowo-stypendialnym dla polskich i zagranicznych kadr medycznych. W 1993 został dyrektorem Instytutu Protez Serca Funduszu Rozwoju Kardiochirurgii.
Od 1998 pełnił funkcję krajowego specjalisty ds. kardiochirurgii. W latach 1996-1999 był rektorem Śląskiej Akademii Medycznej w Katowicach. W 1998 objął stanowisko kierownika II Kliniki Kardiochirurgii, a w 2001 dyrektora Instytutu Kardiologii w Warszawie. W tym samym roku przeprowadził pierwszy w Polsce zabieg wstrzyknięcia do serca preparatu powodującego powstawanie nowych naczyń krwionośnych.
[edytuj] Przeszczepienie serca
15 sierpnia 1985 przeprowadził pierwszą operację na sercu, a 5 listopada tego samego roku zespół lekarzy pod jego kierownictwem przeprowadził pierwszy udany zabieg przeszczepienia serca w Polsce[3]. Operacja odbyła się w Śląskim Centrum Chorób Serca (wówczas Wojewódzkim Ośrodku Kardiologii) w Zabrzu. Dawcą serca był człowiek w stanie śpiączki. Po orzeczeniu śmierci mózgowej lekarze pobrali narząd i karetką przewieziono go z Warszawy do Zabrza. Biorcą był 62-letni rolnik z Krzepic, który po operacji przeżył dwa miesiące. Przyczyną śmierci była sepsa, a z powodu dużych dawek leków immunosupresyjnych jego organizm nie zwalczył infekcji[4][5].
Dalszymi osiągnięciami były prace nad wykorzystaniem wszczepialnych urządzeń wspomagających pracę serca oraz nad wyprodukowaniem "sztucznego" serca. Zajęła się tym utworzona z inicjatywy Zbigniewa Religi Pracownia Sztucznego Serca Śląskiej Akademii Medycznej w Zabrzu.
W 1987 po jednej z kolejnych operacji przeszczepu serca Zbigniew Religa znalazł się na jednym ze zdjęć wykonanych dla magazynu "National Geographic" przez Jamesa Stanfielda, które zostało fotografią tego roku w tym piśmie oraz znalazło się wśród 100 najlepszych zdjęć "NG"[6]. Na zdjęciu Zbigniew Religa siedzi wyczerpany przy stole operacyjnym, na którym leży zoperowany przez niego pacjent. W tle widać jego asystenta, który ze zmęczenia śpi w kącie sali[7][8]
[edytuj] Kariera polityczna
.jpg&filetimestamp=20061123162616)
.jpg&filetimestamp=20090309125940)
W latach 80. zaangażował się w działalność Patriotycznego Ruchu Odrodzenia Narodowego, z ramienia którego bez powodzenia startował w 1989 w wyborach do Senatu I kadencji. Od 1993 do 1997 (Senat III kadencji) i od 2001 do 2005 (Senat V kadencji) pełnił funkcję senatora (z województwa katowickiego, później z okręgu gliwickiego). Politycznie w 1993 zaangażował się w tworzenie Bezpartyjnego Bloku Wspierania Reform[9], z którego odszedł rok później, tworząc Partię Republikanie. W 2001 mandat senacki uzyskał z listy komitetu Blok Senat 2001 jako reprezentant Stronnictwa Konserwatywno-Ludowego.
3 kwietnia 2004 został przewodniczącym założonej przez siebie nowej partii politycznej pod nazwą Centrum. 27 listopada tego samego roku został jej honorowym przewodniczącym.
5 czerwca 2005 oficjalnie zgłosił swoją kandydaturę w wyborach prezydenckich jako kandydat bezpartyjny. Poparcia udzieliły mu macierzysta Partia Centrum oraz Zjednoczenie Chrześcijańsko-Narodowe, Inicjatywa dla Polski, Stronnictwo Demokratyczne, Forum Emerytów i Rencistów, Chrześcijański Ruch Samorządowy, Inicjatywa Młodych i Związek Zawodowy Ojczyzna.
Jego komitet wyborczy został zarejestrowany 16 sierpnia 2005, jednak 2 września tego roku zrezygnował z ubiegania się o najwyższy urząd w państwie, jednocześnie oficjalnie udzielając poparcia kandydatowi Platformy Obywatelskiej Donaldowi Tuskowi. Później został przewodniczącym Komitetu Honorowego lidera PO.
Od 31 października 2005 do 14 lipca 2006 sprawował urząd ministra zdrowia w rządzie Kazimierza Marcinkiewicza, a następnie w rządzie Jarosława Kaczyńskiego (od 14 lipca 2006 do 7 września 2007 i od 10 września 2007 do 16 listopada 2007). Od 7 do 10 września 2007 był sekretarzem stanu w Ministerstwie Zdrowia i kierownikiem resortu.
4 lipca 2007 TVN24 podała, że Zbigniew Religa zagroził premierowi Jarosławowi Kaczyńskiemu dymisją, jeśli ten nie zaakceptuje jego pomysłów na reformę służby zdrowia, w tym na podwyżkę składki zdrowotnej do 13%. Pojawiały się też rozbieżności w sprawie reformy służby zdrowia między nim a wiceministrem zdrowia Bolesławem Piechą.
W przedterminowych wyborach parlamentarnych w 2007 kandydował do Sejmu w okręgu gliwickim jako bezpartyjny z listy PiS, zdobył mandat z wynikiem 62 228 głosów. Wyznaczony przez prezydenta Lecha Kaczyńskiego jako marszałek-senior 5 listopada 2007 otworzył posiedzenie Sejmu VI kadencji. Wcześniej w tym samym roku znalazł się w grupie osób, które z inicjatywy Artura Balazsa reaktywowały Stronnictwo Konserwatywno-Ludowe[10], zarejestrowane już po wyborach.
[edytuj] Choroba i śmierć
Przez wiele lat był nałogowym palaczem tytoniu. Przyznał też publicznie, że w latach 70. i na początku lat 80. nadużywał alkoholu. Skończył z tym, gdy zaczął u siebie podejrzewać, że zaczyna być uzależniony[11].
30 maja 2007 potwierdził przekazaną przez media informację o swojej poważnej chorobie – guzie lewego płuca. Dzień później przeszedł operację, która zakończyła się wycięciem komórek nowotworowych; odbyła się ona 11 dni po wykryciu guza. 5 czerwca tego samego roku został wypisany ze szpitala, tydzień później po wykonaniu badań stwierdzono, że cierpi na nowotwór złośliwy płuc. W tym samym miesiącu wrócił do pracy w Ministerstwie Zdrowia. W lutym 2008 po nawrocie choroby został poddany operacji usunięcia nadnercza i chemioterapii[12]. Przeszedł cztery operacje i dwa cykle chemioterapii[2].
W wywiadzie z października 2008, Zbigniew Religa powiedział:
| „ | - Tak długo, jak normalnie żyję, będę robić wszystko tak, jak do tej pory. Pracować w Sejmie, zabierać głos, prowadzić prace doktorskie, spotykać się z dziećmi. Żyję dalej, staram się żyć normalnie. Zakładam, że jeszcze pożyję. Ale nie czepiam się życia kurczowo.
- Moje przemyślenia są proste: nie ma człowieka, który by nie umarł. Łącznie z papieżem. Skoro jest to nieodwołalne i nieodwracalne, to nie ma się czego bać – odpowiada profesor pytany czy obawia się śmierci. - Każdy musi umrzeć. Dla mnie śmierć jest niczym, śmierć jest snem. Tłumaczę to sobie jeszcze tak: miałem ukochane miejsce w świecie – Wyspy Zielonego Przylądka. Ukochane było dawno temu, kiedy nie było tam tych wszystkich hoteli, tłumu turystów, hucznych imprez, a ja mogłem łowić ryby. Ale mnie na tych Wyspach nie ma. Nie żyję tam, nie żyję i już. To samo dotyczy innych miejsc na świecie. I naturalną koleją rzeczy kiedyś nie będzie mnie też tu[13]. |
” |
_trumna.jpg&filetimestamp=20090313183613)
Zmarł 8 marca 2009. Został pochowany 13 marca tego samego roku na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie w tzw. "alei profesorskiej" (kwatera A-29). Pogrzeb miał charakter państwowy, z asystą kompanii honorowej Wojska Polskiego. Wzięli w nim udział m.in. prezydent Lech Kaczyński, marszałek Sejmu Bronisław Komorowski i premier Donald Tusk[14].
[edytuj] Życie prywatne
Żonaty z Anną Wajszczuk-Religa, adiunktem w Zakładzie Fizjologii Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego. Miał dwoje dzieci: córkę Małgorzatę i syna Grzegorza.
Był kibicem drużyny piłkarskiej Górnika Zabrze[15]. Z przekonania był ateistą[16].
[edytuj] Osiągnięcia
[edytuj] Nagrody i odznaczenia
Order Orła Białego (18 grudnia 2008)- Kawaler Orderu Uśmiechu
Krzyż Wielki Orderu Odrodzenia Polski- Medal im. Tadeusza Kotarbińskiego przyznawany przez Komitet Badań Naukowych (2004)
- Medal im. Tadeusza Orłowskiego Polskiego Towarzystwa Chirurgicznego
- medal Gloria Medicinae Polskiego Towarzystwa Lekarskiego
- złoty medal Stowarzyszenia Lekarzy Polskich Medicus w Nowym Jorku
- nagroda im. Alfreda Jurzykowskiego w Nowym Jorku
- Krzyż Komandorski Orderu Wynalazczości nadany przez Najwyższą Komisję Odznaczeń Królestwa Belgii
- Doctor honoris causa Lwowskiego Uniwersytetu Medycznego, Akademii Medycznej w Warszawie, Śląskiej Akademii Medycznej, Uniwersytetu Medycznego w Białymstoku, Uniwersytetu w Opolu[17]
- Honorowy Obywatel miasta Zabrze
- Patron Szkoły Podstawowej w Miedniewicach (od 1998)[18]
[edytuj] Programy naukowo-badawcze
- transplantacje serca i płuc
- chirurgiczne leczenie niewydolności mięśnia sercowego
- kliniczne zastosowanie sztucznego serca
- stworzenie polskiej zastawki biologicznej i prototypu sztucznego serca
- operacyjne leczenie zatorowości płucnej
[edytuj] Publikacje
Był autorem lub współautorem ponad 160 prac naukowych, ponad 100 prelekcji oraz 3 książek i 2 wywiadów-rzek:
- Zarys kardiochirurgii, 1993 (pierwszy w Polsce podręcznik z dziedziny kardiochirurgii), ISBN 83-200-1732-7
- Przeszczep serca, 1998, ISBN 83-906412-2-4
- Kardiochirurgia dziecięca, 2003 (praca zbiorowa), ISBN 83-7164-338-1
- Serce do polityki: Rozmowa ze Zbigniewem Religą, 2006 (wywiad rzeka przeprowadzony przez Huberta Swolkienia), ISBN 83-922904-0-2
- Zbigniew Religa. Człowiek z sercem w dłoni, 2009 (wywiad rzeka przeprowadzony przez Jana Osieckiego), ISBN 978-83-7648-019-0
[edytuj] Członkostwo w towarzystwach naukowych
- International Society for Heart Transplantation[19]
- European Association for Cardio-Thoracic Surgeons[20]
- European Society of Artificial Organs[21]
- American College of Angiology[22]
- Polskie Towarzystwo Chirurgiczne
- Polskie Towarzystwo Kardiologiczne
- Polskie Towarzystwo Transplantologiczne[23]
[edytuj] Filmografia
- Zbigniew Religa wystąpił w 87. odcinku serialu Na dobre i na złe, w którym zagrał samego siebie, czyli kardiochirurga operującego Annę (Małgorzata Lewińska) chorą na serce, a zarazem dziewczynę Marcina (Maciej Kozłowski), przyjaciela Adama Pawicy[24].
- Był bohaterem filmów: Profesor Religa (1993) oraz Na otwartym sercu (1986)[25].
[edytuj] Przypisy
- ↑ Zbigniew Religa nie żyje . dziennik.pl. [dostęp 8 marca 2009].
- ↑ 2,0 2,1 Zmarł Zbigniew Religa – wybitny polski kardiolog. gazeta.pl. [dostęp 8 marca 2009].
- ↑ Zbigniew Religa nie żyje . mp.pl. [dostęp 12 marca 2009].
- ↑ 20 lat przeszczepów serca w Polsce . niepelnosprawni.pl. [dostęp 12 marca 2009].
- ↑ Życie po przeszczepie . przeszczep.pl. [dostęp 12 marca 2009].
- ↑ Człowiek serca . przeglad-urologiczny.pl. [dostęp 12 marca 2009].
- ↑ Zdjęcie Religi z "National Geographic Magazine" . wajszuk.v.pl. [dostęp 13 marca 2009].
- ↑ NG 100 best pictures (en). ngm.com. [dostęp 13 marca 2009].
- ↑ Religa prezesem BBWR. Rzeczpospolita. [dostęp 8 marca 2009].
- ↑ Religa zapisał się do partii Balazsa. wprost.pl. [dostęp 9 marca 2009].
- ↑ Religa o zazdrości, alkoholu i dowodach wdzięczności. tvn24.pl. [dostęp 8 marca 2009].
- ↑ Zbigniew Religa o włos od śmierci. dziennik.pl. [dostęp 8 marca 2009].
- ↑ Profesor Zbigniew Religa o życiu i śmierci. Dziennik. [dostęp 8 marca 2009].
- ↑ Prezydent: był lekarzem ludzkich serc i człowiekiem o wielkim sercu . www.prezydent.pl. [dostęp 13 marca 2009].
- ↑ Jacek Sarzało: Religa: Serce mi się kraje . sport.pl. [dostęp 8 marca 2009].
- ↑ Religa: utwierdzam się w przekonaniu, że Boga nie ma. wp.pl. [dostęp 8 marca 2009].
- ↑ Zbigniew Religa. Kancelaria Prezesa Rady Ministrów. [dostęp 8 marca 2009].
- ↑ Szkoła Podstawowa im. Prof. Zbigniewa Religi w Miedniewicach
- ↑ Teresa Białek: Doktoraty Honoris Causa Dla Naukowców Z SUM – Zbigniew Religa. Centrum Dokumentacji Dziejów Medycyny i Farmacji Górnego Śląska. [dostęp 9 marca 2009].
- ↑ Zbigniew Religa (angielski). Kancelaria Prezesa Rady Ministrów. [dostęp 9 marca 2009].
- ↑ Teresa Białek: prof. Zbigniew Religa – czat. Wirtualna Polska. [dostęp 9 marca 2009].
- ↑ Zbigniew Religa, Minister of Health (angielski). Kancelaria Prezesa Rady Ministrów. [dostęp 9 marca 2009].
- ↑ Zbigniew Religa. Drzewo Genealogiczne Rodziny Wajszczuków. [dostęp 8 marca 2009].
- ↑ Zbigniew Religa w bazie filmpolski.pl
- ↑ Zbigniew Religa w bazie filmpolski.pl
[edytuj] Źródła
- Strona sejmowa posła VI kadencji
- Zbigniew Religa: Walczę do końca, "Puls Medycyny" z 11 stycznia 2009
- Wpis w bazie ludzi nauki portalu nauka-polska.pl (OPI)
[edytuj] Linki zewnętrzne
|
||||||||||
|
||||||||||
|
||||||||||
