Zbigniew Resich

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Zbigniew Resich
Cracovia
Data i miejsce urodzenia 30 września 1915
Wiedeń, Austro-Węgry
Obywatelstwo Polska
Kariera
Aktywność 1932 – 1948
Grób Zbigniewa Resicha i jego żony Zofii

Zbigniew Resich (ur. 30 września 1915 w Wiedniu, zm. 19 stycznia 1989 w Konstancinie) – polski prawnik, sportowiec, poseł na Sejm PRL V kadencji, ojciec Alicji Resich-Modlińskiej.

Kariera zawodowa[edytuj | edytuj kod]

Po ukończeniu studiów prawniczych na Uniwersytecie Jagiellońskim i odbyciu aplikacji sądowej został sędzią. W latach 1945–1953 był sędzią Sądu Wojewódzkiego w Krakowie, a w latach 1953–1972 sędzią Sądu Najwyższego. W latach 1958–1967 był Prezesem Izby Cywilnej SN, a w latach 1967–1972 Pierwszym Prezesem Sądu Najwyższego. W latach 1958–1964 przewodniczył zespołowi postępowania cywilnego Komisji ds Reformy Prawa Cywilnego. Był współtwórcą kodeksu postępowania cywilnego z 1964. W latach 1969–1972 był posłem na Sejm PRL V kadencji z ramienia PZPR. Przewodniczył też Zarządowi Głównemu Zrzeszenia Prawników Polskich (1967–1972).

Równolegle rozwijała się jego kariera naukowa. Od 1965 był profesorem Uniwersytetu Warszawskiego (w Zakładzie Postępowania Cywilnego), a w latach 1975–1981 dziekanem Wydziału Prawa. Głównym polem zainteresowań naukowych prof. Resicha było postępowanie cywilne, ale także prawo międzynarodowe, a zwłaszcza ochrona praw człowieka.

W latach 1962–1970 był członkiem Komisji Praw Człowieka ONZ, pełnił kolejno funkcje przewodniczącego i wiceprzewodniczącego. Uczestniczył czterokrotnie w składzie Delegacji Rządowej na Zgromadzenie Ogólne ONZ. Był jednym z twórców takich dokumentów międzynarodowych jak Pakty Praw Człowieka i Obywatela, konwencja o likwidacji wszelkich form dyskryminacji rasowej, konwencja o nieprzedawnianiu zbrodni wojennych i zbrodni przeciwko ludzkości. Był członkiem Polskiej Grupy Narodowej Stałego Trybunału Rozjemczego w Hadze[1]. Prowadził liczne wykłady na Uniwersytetach w takich miastach jak: Santiago de Compostela, Neapol, Amsterdam, Teheran, Wiedeń, Salzburg, Paryż.

W 1980–1981 przewodniczył społecznej komisji ds. opracowania projektu nowej ustawy o szkolnictwie wyższym (tzw. Komisja Resicha). Projekt opracowany przez tę komisję, zawierający postulaty autonomii uczelni od władz państwowych, nie został wdrożony.

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Poznanie prawdy w procesie cywilnym (1958)
  • Dopuszczalność drogi sądowej w sprawach cywilnych (1962)
  • Przesłanki procesowe (1966)
  • Ochrona praw człowieka w prawie międzynarodowym (1972)
  • Nauka o organach ochrony prawnej (1977)
  • Polska w obronie praw człowieka (1978)
  • Res iudicata (1978)
  • Postępowanie cywilne (współautor Jerzy Jodłowski) (1979, najnowsze wydanie 2005)
  • Międzynarodowa ochrona praw człowieka (1981)

Kariera sportowa[edytuj | edytuj kod]

W młodości Resich był koszykarzem. Czterokrotnie brał udział jako reprezentant Polski w Mistrzostwach Europy (w 1937, 1939, 1946 i 1947); w Mistrzostwach 1939 został (wraz z drużyną) brązowym medalistą. Kontuzja wyeliminowała go ze startu na olimpiadzie w Berlinie 1936. 27 razy był reprezentantem Polski.

Przez całą karierę (1932–1948) reprezentował barwy Cracovii. Zdobył z nią mistrzostwo Polski w 1938 i wicemistrzostwo w 1946, a także Puchar Polski w 1935.

Grał także w piłkę ręczną i siatkówkę. W piłce ręcznej pięć razy wystąpił w reprezentacji Polski. Był brązowym medalistą mistrzostw Polski (1938).

W 1985 otrzymał medal Kalós Kagathós.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

  • Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (1964)
  • Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1955)[2]
  • Medal Komisji Edukacji Narodowej (1982)

Przypisy

  1. M. Jędrzejewska, T. Ereciński, Studia z prawa postępowania cywilnego: Księga Pamiątkowa ku czci Zbigniewa Resicha, Warszawa1985, s. 7.
  2. http://bs.sejm.gov.pl/F?func=find-b&request=000005582&find_code=SYS&local_base=ARS10