Zbrocze

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Pruski bagnet z wyraźnie widocznym zbroczem

Zbrocze – szerokie, płytkie wgłębienie wzdłuż głowni broni siecznej, na długość do połowy lub nieco dalej głowni, np. miecza. Służyło zwiększeniu sztywności głowni przy zmniejszeniu jej ciężaru. Mogło występować zbrocze podwójne, a nawet potrójne. Bruzdą, bruzdeczką nazywa się wąskie zbrocze, najmniejsze zbrocze dekoracyjne jest nazywane struziną.

Błędnie uważa się, że podczas walki spływała nim krew, jest to jednak element konstrukcyjny - technologiczny.

Żłobienia w przekrojach głowni: B z wyraźnym zbroczemi, C ze struziną w grzbiecie, D z zbroczem i bruzdą, E z podwójną struziną

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]