Zbrodnia przeciwko pokojowi

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Zbrodnia przeciwko pokojowiprzestępstwo polegające na planowaniu, przygotowaniu, rozpętaniu bądź prowadzeniu wojny napastniczej.

Ustanowienie tej reguły można wywodzić już od rzymskiej tradycji wojny sprawiedliwej. Pierwszą umową międzynarodową zawierającą zakaz prowadzenia wojny agresywnej był układ Brianda-Kellogga. Zakaz ten został potwierdzony i rozszerzony przez Kartę Narodów Zjednoczonych, zgodnie z ustępem 4 artykułu 2 której, wszyscy członkowie ONZ zobowiązali się "powstrzymać się w swych stosunkach międzynarodowych od groźby użycia siły lub jej użycia zarówno przeciw całości terytorialnej lub niezawisłości politycznej któregokolwiek państwa, jak i w inny sposób, niezgodny z celami Narodów Zjednoczonych".

Praktyka[edytuj | edytuj kod]

W praktyce norma ta rzadko ma zastosowanie, ze względu na niemal powszechną praktykę usprawiedliwiania się agresora racjami innymi niż ofensywne czy zaborcze (tzw. casus belli). Przykładem takiego działania mogą być np. argumenty III Rzeszy, którymi ta usprawiedliwiała inwazję na Polskę we wrześniu 1939 r. (m.in. dyskryminacja ludności pochodzenia niemieckiego) bądź te wysuwane przez Stany Zjednoczone, usprawiedliwiające inwazję na Irak w 2003 roku. W sytuacji konfliktu indyjsko-pakistańskiego obie strony twierdzą, że toczą jedynie walki obronne.

W prawie polskim[edytuj | edytuj kod]

Polski kodeks karny za wszczynanie wojny napastniczej przewiduje karę pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 12, karę 25 lat pozbawienia wolności albo karę dożywotniego pozbawienia wolności (art. 117 Kodeksu karnego). Zbrodnia ta nie ulega przedawnieniu.