Zdobycie Damietty (1249)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy zdobycia miasta w 1249. Zobacz też: Oblężenie Damietty (1218–1219).
Zdobycie Damietty
VI wyprawa krzyżowa
Czas 56 czerwca 1249
Miejsce Damietta
Terytorium Egipt
Wynik Zwycięstwo krzyżowców
Strony konfliktu
Hughes de Payns.svg Krzyżowcy TurkishEmblem.svg Muzułmanie
Dowódcy
Ludwik IX Święty Fachr ad-Din
Siły
nieznane nieznane
Straty
niewielkie niewielkie



VI wyprawa krzyżowa

DamiettaAl-MansuraFariskur

Zdobycie Damietty – zajęcie Damietty przez krzyżowców w 1249 roku w trakcie VI wyprawy krzyżowej.

We wrześniu 1248 armia krzyżowa pod dowództwem króla Ludwika IX zaczęła zbierać się w Limassol, skąd miała wypłynąć do Egiptu[1]. Pobyt na Cyprze przeciągnął się do maja 1249, a tuż przed wypłynięciem sztorm uszkodził wiele okrętów i rozproszył flotę. Mimo to, 30 maja część armii pod dowództwem króla wyruszyła na krucjatę. Pierwsze okręty dopłynęły do Damietty 4 czerwca[2].

Obroną Damietty i egipskiego wybrzeża dowodził Fachr ad-Din, wyznaczony do tego zadania przez sułtana As Saliha Ajjuba. Do miasta sułtan wysłał również materiały wojenne i oddział Beduinów z plemienia Banu Kinana. Armia krzyżowców była rozproszona i do Damietty dotarła tylko jedna czwarta z ok. 120 okrętów transportowch. W związku z tym doradcy namawiali Ludwika, aby poczekał z atakiem na miasto do czasu przybycia całej floty. Ludwik nie chciał czekać i już 5 czerwca nakazał lądowanie na wydmach na zachód od ujścia Nilu. Oddziały muzułmańskie próbowały powstrzymać desant, ale po zaciętej walce zostały zmuszone do odwrotu[3].

Fachr ad-Din planował bronić Damietty, ale w mieście zapanowała panika, a garnizon był zbyt słaby, aby wytrzymać atak krzyżowców. W związku z tym Fachr ad-Din opuścił miasto wraz z całą załogą, paląc za sobą bazary. 6 czerwca krzyżowcy zostali powiadomieni przez chrześcijan z Damietty, że w mieście nie ma już żołnierzy wroga. Armia wkroczyła przez most do miasta[4].

Łatwe zdobycie Damietty było dużym sukcesem krzyżowców, którzy zyskali bazę wypadową i bezpieczny port dla posiłków. Muzułmanie byli wstrząśnięci utratą miasta. Fachr ad-Din został pozbawiony dowództwa w Egipcie, a emirów z miejskiego garnizonu ścięto za tchórzostwo. Sułtan As-Salih Ajjub zaproponował nawet oddanie Jerozolimy w zamian za Damiettę, jednak Ludwik nie chciał negocjować z innowiercami[5]. W rezultacie krzyżowcy przeczekali w mieście przybór Nilu. 20 listopada 1249 roku wzmocniona posiłkami armia Ludwika skierowała się do Al-Mansury[6].

Przypisy

  1. Steven Runciman, Dzieje wypraw krzyżowych. Tom III, Państwowy Instytut Wydawniczy, Warszawa 1997, s. 241.
  2. Tamże, s. 244.
  3. Tamże.
  4. Tamże.
  5. Tamże, s. 246.
  6. Tamże, s. 247.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]