Zdobycie Niniwy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Zdobycie Niniwy
Upadek państwa asyryjskiego
Nineveh mashki gate from west.JPG
Brama Maszki w Niniwie – rekonstrukcja
Czas 612 p.n.e.
Miejsce Niniwa
Terytorium północna Mezopotamia
Wynik zdobycie stolicy Asyrii
Strony konfliktu
Asyria Babilonia
Medowie
Scytowie
Dowódcy
Sin-szar-iszkun Nabopolassar
Kyaksares
Siły
nieznane nieznane
Straty
znaczne,
ludność miasta
nieznane
Upadek państwa asyryjskiego

Bunt Chaldejczyków –Gablini – Arrapha – Aszur – Niniwa – Harran – Karkemisz

Zdobycie Niniwy – zajęcie Niniwy w 612 r. p.n.e. przez sprzymierzone siły medyjsko-babilońskie. Upadek asyryjskiej stolicy doprowadził do opanowania rdzennej Asyrii przez koalicjantów oraz śmierci króla Sin-szar-iszkuna z dynastii Sargonidów. Był to moment przełomowy w toczonej przez Asyrię wojnie z koalicją, bowiem przeważył szalę zwycięstwa na stronę Nabopolassara i Kyaksaresa.

Pierwsze ataki na miasto były przeprowadzane oddzielnie przez Babilończyków i Medów w latach 615-614 p.n.e., ale bez skutku. Po zdobyciu Aszuru w ruinach starej asyryjskiej stolicy obaj królowie doszli do porozumienia i połączyli siły. Prawdopodobnie wtedy też ustalili wspólne uderzenie na Niniwę na rok 612 p.n.e.

Atak na miasto ułatwił sam Sinsariszkun, który w ciągu dwóch lat od zniszczenia Aszur zachował całkowitą bierność, zamykając się w stolicy.

W czasie trwania tej kampanii zostało zdobyte też Kalchu przez wojska medyjskie, ponieważ w ruinach archeolodzy odkryli resztki grot pochodzenia irańskiego.

Szturm na miasto[edytuj | edytuj kod]

Jak podaje Kronika babilońska kampania została starannie zorganizowana:

Quote-alpha.png
Czternastego roku [612-611]: Król Akkad (tj. król Babilonii Nabopolassar) zebrał swoją armię i pomaszerował do Asyrii. Król Medów pomaszerował do króla Akkad i oni spotkali się w [nieczytelne]. Król Akkad i jego armia przekroczyli Tygrys; Kyaksares musiał przekroczyć Radanu i oni maszerowali wzdłuż brzegu Tygrysu. W miesiącu Simanu, dziewiąty dzień, oni rozłożyli się naprzeciw Niniwy.Od miesiąca Simanu do miesiąca Âbu -przez trzy miesiące - oni poddali miasto ciężkiemu oblężeniu. Na dziewiąty dzień miesiąca Âbu, na który oni wyznaczyli (atak), (zadali) główną klęskę w wielu ludziach. W tamtym czasie Sin-szar-iszkun król Asyrii zginął. Oni zdobyli ogromny łup miasta i świątyni i przekształcili miasto w stertę ruin. Na dwudziestym dniu miesiąca Ululu [14 września 612] Kyaksares i jego armia wróciła do domu. Gdy on poszedł, król Akkad odprawił swoją armię i oni pomaszerowali do Nasibina (Nisibis).

Upadek Niniwy w relacji biblijnej[edytuj | edytuj kod]

Obok źródeł babilońskich również Księga Nahuma (I[1]; II[2]; III[3]) stanowi ważne źródło do poznania przebiegu upadku imperium asyryjskiego oraz zniszczenia jej stolicy[potrzebne źródło]. Autor księgi żył w drugiej połowie VII w. p.n.e. i dysponował informacjami, które wkomponował w utwór. Zawarł też wzmiankę o wylewie wód (Księga Nahuma 1; 8, II; 9), co wskazywałoby, że oblegający miasto Medowie i Babilończycy spiętrzyli wody Tygrysu, które podmyły mury. Tłumaczyłoby to dość szybkie zdobycie tego silnie ufortyfikowanego miasta.

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Piotrowicz Ludwik, Upadek Asyrii w świetle nowo odkrytej kroniki babilońskiej, Kraków 1928.