Zdzisław Lubomirski
| Zdzisław Lubomirski | |
 |
|
| Data i miejsce urodzenia | 4 kwietnia 1865 Niżny Nowogród |
| Data i miejsce śmierci | 31 lipca 1943 Mała Wieś |
 Galeria zdjęć w Wikimedia Commons |
|
Zdzisław Lubomirski herbu Szreniawa bez Krzyża, książę (ur. 4 kwietnia 1865 w Niżnym Nowogrodzie, zm. 31 lipca 1943 w Małej Wsi) – polski prawnik, polityk i działacz społeczny; prezydent Warszawy, członek Rady Regencyjnej, właściciel dóbr Mała Wieś. Odegrał wybitną rolę w czasach Królestwa Polskiego (regencyjnego). Był synem Jana Tadeusza i Marii z Zamoyskich. Żonaty z hrabianką Marią Branicką, z którą miał trójkę dzieci: Julię Marię, Jerzego Aleksandra i Dorotę. Jego wnukami byli Kazimierz Morawski i Zdzisław Morawski.
Absolwent prawa na UJ. Od 1908 prezes Warszawskiego Towarzystwa Dobroczynności. W reakcji na rosyjską odezwę do Polaków z sierpnia 1914 roku, w specjalnej depeszy do wielkiego księcia Mikołaja Mikołajewicza Romanowa wyraził głębokie wzruszenie orędziem.[1]
Podczas I wojny światowej prezydent Warszawy od 5 sierpnia 1916 do 6 października 1917 i prezes Centralnego Komitetu Obywatelskiego. Od 27 października 1917 do 14 listopada 1918 członek Rady Regencyjnej. Inicjator ogłoszenia niepodległości Polski 7 października 1918. W latach 1928–1938 zasiadał w Senacie II RP II, III i IV kadencji.
Pochowany został w kościele parafialnym w Belsku Dużym.
[edytuj] Wywód przodków
| 4. Eugeniusz Lubomirski | ||||||
| 2. Jan Tadeusz Lubomirski | ||||||
| 5. Maria Czacka | ||||||
| 1. Zdzisław Lubomirski | ||||||
| 6. Zdzisław Zamoyski | ||||||
| 3. Maria Zamoyska | ||||||
| 7. Jadwiga Walicka | ||||||
Przypisy
- ↑ Ludwik Bazylow, Polacy w Petersburgu, Warszawa, s. 410.
|
|||||||
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||
