Zdzisław Maklakiewicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Zdzisław Maklakiewicz
Zdzisław Maklakiewicz
Data
i miejsce urodzenia
9 lipca 1927
Warszawa
Data
i miejsce śmierci
9 października 1977
Warszawa
Zawód Aktor
Lata aktywności 1950-1977
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Wikicytaty Zdzisław Maklakiewicz w Wikicytatach
Nagrobek Zdzisława Maklakiewicza na Cmentarzu Powązkowskim, Warszawa, 8 lipca 2006
Rondo Zdzisława Maklakiewicza w Warszawie

Zdzisław Maklakiewicz (ur. 9 lipca 1927 w Warszawie, zm. 9 października 1977 tamże) – polski aktor teatralny i filmowy. Syn ekonomisty Ładysława Maklakiewicza, i Czesławy z domu Normark; bratanek kompozytorów Jana, Franciszka i Tadeusza[1].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Podczas II wojny światowej służył w Armii Krajowej. Brał udział w powstaniu warszawskim (pseud. "Hanzen"), walcząc w Śródmieściu jako strzelec w kompanii motorowej "Iskra" batalionu "Kiliński". Po kapitulacji powstańczej Warszawy przewieziony do niemieckiego obozu jenieckiego (stalag XVIII-C Markt Pongau, nr jeniecki: 105022)[2], skąd powrócił do Polski we wrześniu 1945.

W 1947 roku podjął studia aktorskie w Krakowie, potem w PWST w Warszawie – dyplom uzyskał w 1950 roku. Próbował studiować reżyserię, lecz nie ukończył tych studiów. Był aktorem Teatru Syrena, Teatru Polskiego, Teatru Ludowego w Warszawie. Występował w Teatrze Ludowym w Nowej Hucie. Od 1958 do 1962 był aktorem w Teatrze Wybrzeże w Gdańsku. W latach 1962-64 był aktorem w Teatrze Kameralnym i Teatrze Polskim we Wrocławiu. W latach 1967-69 - w Teatrze Starym w Krakowie, w latach siedemdziesiątych - w Teatrze Narodowym i Teatrze Rozmaitości w Warszawie[3].

Został pobity w pobliżu Hotelu Europejskiego w Warszawie[4], zmarł kilka dni po pobiciu[5].

W wielu filmach (m.in. Andrzeja Kondratiuka) grywał razem z Janem Himilsbachem, którego był przyjacielem.

2 sierpnia 2009 prezydent Lech Kaczyński pośmiertnie odznaczył Maklakiewicza Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski za wybitne zasługi dla niepodległości Rzeczypospolitej Polskiej, za osiągnięcia w działalności na rzecz rozwoju polskiej kultury[6].

Córka aktora - Marta, prowadząca firmę "Maklak Film INC", planuje zrealizować film o swoim ojcu[7].

Filmografia[edytuj | edytuj kod]

Scenarzysta[edytuj | edytuj kod]

  • 1974: Jak to się robi

Aktor[edytuj | edytuj kod]

Aktor gościnnie[edytuj | edytuj kod]

Aktor niewymieniony w czołówce[edytuj | edytuj kod]

Film dokumentalny[edytuj | edytuj kod]

  • Ludzie kina – Zdzisław Maklakiewicz – reżyseria: Łukasz Kos, Jacek Papis, scenariusz: Jacek Papis, Łukasz Kos

Upamiętnienie[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Zdzisław Maklakiewicz w bazie e-teatr.pl. [dostęp 2010-12-16].
  2. Dane według: Wielka Ilustrowana Encyklopedia Powstania Warszawskiego, tom 6. Redaktor naukowy Piotr Rozwadowski. Dom Wydawniczy "Bellona", Warszawa 2004. ISBN 83-11-09586-8
  3. Dane według http://www.culture.pl/pl/culture/artykuly/os_maklakiewicz_zdzislaw
  4. Łukasz Cybiński. Inżynier Mamoń na pół etatu. „Rzeczpospolita”. Poniedziałek, 9 lipca 2007 roku. 158 (7755). s. 2. 
  5. Zdzisław Maklakiewicz: Co go zgubiło?. interia.pl, 2011-12-13. [dostęp 2012-02-09].
  6. Informacja na stronie Prezydenta RP – 2009-08-02.
  7. Córka zrobi film o Maklakiewiczu. Marta Maklakiewicz opowiada o Maklaku
  8. Uchwała nr XLIX/1417/2013 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 17 stycznia 2013 r. w sprawie nadania nazw skrzyżowaniom ulic w Dzielnicach Śródmieście i Wola m.st. Warszawy. edziennik.mazowieckie.pl, Dziennik Urzędowy Województwa Mazowieckiego 2013 nr 1521. [dostęp 2014-06-02].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Wojciech Otto: Zdzisław Maklakiewicz. Ludzie polskiego kina, Biblioteka Więzi, 2008 ISBN 978-83-60356-60-9

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]