Zdzisław Najmrodzki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Zdzisław Najmrodzki ps. Saszłyk bądź Szaszłyk (ur. 1954 w Stomorgach (Gmina Fałków), w pow. koneckim, ówczesne woj. kieleckie, zm. 31 sierpnia 1995[1]) – polski przestępca, nazywany "królem złodziei" i "mistrzem ucieczek".

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Zdzisław Najmrodzki wyspecjalizował się w okradaniu sklepów należących do sieci Pewex (ponad 70 razy) i kradzieży samochodów; ukradł ponad 100 polonezów (dokonywał przywłaszczeń wyłącznie tej marki samochodów[2]).

Wielokrotnie (29 razy) wymykał się pościgom, uciekał z konwojów lub więzienia. Uciekał między innymi z: pociągu (wykorzystał pijaństwo konwojujących go milicjantów), okratowanego pomieszczenia sądu w Gliwicach (jego kompani przepiłowali kraty), warszawskiego pałacu Mostowskich (wyszedł w mundurze milicjanta), gliwickiego aresztu (za pomocą podkopu).

Skazany został na 20 lat pozbawienia wolności za kradzieże i na 7 lat za ucieczki. Za kratami odsiedział 11 lat. W trakcie odsiadywania kary wydał w Oficynie Wydawniczej Galicja tom wierszy i aforyzmów Oblicza prawdy, który znalazł 7 tysięcy nabywców[3], a jego recenzja ukazała się w Słowie Powszechnym. Najmrodzki nie otrzymał jednak żadnych pieniędzy z tytułu honorarium[4].

W 1994 roku prezydent Lech Wałęsa ułaskawił Zdzisława Najmrodzkiego[1]. Najmrodzki zarzekał się wtedy, że nie wróci już na drogę przestępczą, że poświęci się biznesowi, względnie rolnictwu. Zginął rok później, w wypadku drogowym. Prowadzone przez Najmrodzkiego BMW wpadło w poślizg i najechało na jadący z przeciwka samochód ciężarowy LIAZ. Jak się okazało, samochód którym jechał Najmrodzki był kradziony, tablice rejestracyjne były fałszywe, a on sam miał przy sobie dowód osobisty na inne nazwisko. Podróżujący wraz z Najmrodzkim 12-letni Marcin S. i 14-letni Tomasz S., synowie przyjaciela, także zginęli na miejscu. Identyfikacja Najmrodzkiego była utrudniona, ponieważ w ostatnim czasie zmienił on nazwisko na panieńskie matki. Tożsamość ofiary potwierdził jednak ojciec zmarłych chłopców[2].

Poświęcono mu program telewizyjny z cyklu Wielkie napady PRL-u, emitowany przez TVP oraz TVP Historia.

Twórczość[edytuj | edytuj kod]

  • Oblicza prawdy, 1990, Oficyna Wydawnicza Galicja, 129 s.[5]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Najmrodzki zginął w wypadku, Rp.pl, 02.09.1995. Artykuł opublikowany dwa dni później.
  2. 2,0 2,1 Fakt podany w audycji telewizyjnej pt.: "Uciekinier Najmrodzki" z serii "Wielkie napady PRL-u" (odc. 7) wyemitowana w TVP Historia 22.02.2010 roku
  3. Magdalena Strzebońska: Honorarium dla Najmrodzkich. W: 2001-04-20 [on-line]. Dziennik Polski. [dostęp 2011-01-24].
  4. Autobiografia przestępcy, 12.12.1998
  5. Polska Bibliografia Literacka

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]