Zeno Colò

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Zeno Colò
Zeno Colò
Data i miejsce urodzenia 30 czerwca 1920
Abetone, Włochy
Data i miejsce śmierci 12 maja 1993
San Marcello Pistoiese, Włochy
Dorobek medalowy

Zeno Colò (ur. 30 czerwca 1920 w Abetone - zm. 12 maja 1993 w San Marcello Pistoiese) – włoski narciarz alpejski, mistrz olimpijski oraz czterokrotny medalista mistrzostw świata.

Kariera[edytuj | edytuj kod]

Narciarstwo alpejskie zaczął uprawiać w wieku 14 lat, jednak rozwój jego kariery został przerwany przez II wojnę światową. W czasie wojny był członkiem patrolu narciarskiego Cervinia, dostając się do niewoli. Do narciarstwa powrócił w 1947 roku, ustanawiając jednocześnie rekord świata w narciarstwie szybkim, osiągając prędkość 159,292 km/h na zboczach szczytu Klein Matterhorn. Ustanowił tym samym nowy rekord świata, który pozostał niepobity przez kolejne 13 lat, aż w 1960 roku poprawił go Willy Forer ze Szwajcarii[1]. Ustanawiając rekord Colò startował na drewnianych nartach i nie nosił kasku.

W 1948 roku wystąpił na igrzyskach olimpijskich w Sankt Moritz, gdzie był czternasty w slalomie, a rywalizacji w zjeździe nie ukończył. Największe sukcesy w karierze osiągnął podczas rozgrywanych dwa lata później mistrzostw świata w Aspen. Zwyciężył tam w zjeździe i gigancie, a w slalomie był drugi za Szwajcarem Georgesem Schneiderem. Walkę o zwycięstwo przegrał o zaledwie 0,3 sekundy; trzecie miejsce zajął Norweg Stein Eriksen. W tym samym roku zdobył też mistrzostwo Ameryki Północnej oraz wygrał zawody Lauberhornrennen. Brał także udział w igrzyskach olimpijskich w Oslo w 1952 roku, gdzie zwyciężył w zjeździe. Był to pierwszy w historii złoty medal olimpijski dla Włoch w narciarstwie alpejskim. Na tych samych igrzyskach był też czwarty w slalomie i gigancie. Walkę o medal przegrywał odpowiednio z Norwegiem Guttormem Berge (o 0,1 sekundy) oraz z Austriakiem Tonim Spissem (o 0,3 sekundy). Po zakończeniu igrzysk w Oslo podpisał kontrakt z firmą produkującą sprzęt narciarski, co zgodnie z panującymi wtedy przepisami czyniło go zawodowcem. W 1954 roku został za to zdyskwalifikowany przez Włoską Federację Sportów Zimowych, co efektywnie zakończyło jego karierę narciarską. Colò zdobył łącznie 28 medali mistrzostw Włoch, w tym dziewięć złotych w zjeździe, cztery w gigancie, dziesięć w slalomie oraz pięć w kombinacji.

Po zakończeniu kariery pracował jako instruktor narciarski w Abetone i uczestniczył w rozbudowie ośrodka narciarskiego Pistoia. W 1973 roku uczestniczył w budowie kolejki gondolowej oraz zaprojektował trzy trasy narciarskie. Zmarł w 1993 roku na raka płuc.

Odkryta w 1998 roku przez Luciano Tesiego i Giuseppe Fortiego planetoida 58709 Zenocolò została nazwana na jego cześć[2].

Osiągnięcia[edytuj | edytuj kod]

Igrzyska olimpijskie Olympic rings with white rims.svg[edytuj | edytuj kod]

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Strata Zwycięzca
DNF 2 lutego 1948 Szwajcaria Sankt Moritz Zjazd 2:55,0 min Francja Henri Oreiller
14. 5 lutego 1948 Szwajcaria Sankt Moritz Slalom 2:10,3 min +8,7 s Szwajcaria Edy Reinalter
4. 15 lutego 1952 Norwegia Oslo Gigant 2:25,0 min +4,1 s Norwegia Stein Eriksen
1.Gold medal.svg 16 lutego 1952 Norwegia Oslo Zjazd 2:30,8 min - -
4. 19 lutego 1952 Norwegia Oslo Slalom 2:00,0 min +1,8 s Austria Othmar Schneider

Mistrzostwa świata[edytuj | edytuj kod]

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Strata Zwycięzca
DNF 2 lutego 1948 Szwajcaria Sankt Moritz Zjazd 2:55,0 min Francja Henri Oreiller
14. 5 lutego 1948 Szwajcaria Sankt Moritz Slalom 2:10,3 min +8,7 s Szwajcaria Edy Reinalter
1.Gold medal.svg 14 lutego 1950 Stany Zjednoczone Aspen Gigant 1:54,4 min - -
2.Silver medal.svg 16 lutego 1950 Stany Zjednoczone Aspen Slalom 2:06,4 min +0,3 s Szwajcaria Georges Schneider
1.Gold medal.svg 18 lutego 1950 Stany Zjednoczone Aspen Zjazd 2:34,4 min - -
4. 15 lutego 1952 Norwegia Oslo Gigant 2:25,0 min +4,1 s Norwegia Stein Eriksen
1.Gold medal.svg 16 lutego 1952 Norwegia Oslo Zjazd 2:30,8 min - -
4. 19 lutego 1952 Norwegia Oslo Slalom 2:00,0 min +1,8 s Austria Othmar Schneider

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy