Zenon Grocholewski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Zenon Grocholewski
Kardynał prezbiter
Zenon Grocholewski
Herb Zenon Grocholewski Illum Oportet Crescere
On ma wzrastać
Kraj działania Polska, Watykan
Data i miejsce urodzenia 11 października 1939
Bródki
Prefekt Kongregacji ds. Edukacji Katolickiej
Okres sprawowania od 1999
Wyznanie katolicyzm
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 27 maja 1963
Nominacja biskupia 21 grudnia 1982
Sakra biskupia 6 stycznia 1983
Kreacja kardynalska 21 lutego 2001
Jan Paweł II
Kościół tytularny bazylika św. Mikołaja w Więzieniu
Odznaczenia
Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski Komandoria "Missio Reconciliationis
Wikicytaty Zenon Grocholewski w Wikicytatach
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 6 stycznia 1982
Miejscowość Rzym
Konsekrator Jan Paweł II
Współkonsekratorzy Eduardo Martínez Somalo
Duraisamy Simon Lourdusamy

Zenon Grocholewski (ur. 11 października 1939 w Bródkach[1]) – polski biskup rzymskokatolicki, arcybiskup, kardynał od 2001, wysoki urzędnik Kurii Rzymskiej, prefekt Kongregacji ds. Edukacji Katolickiej i wielki kanclerz Papieskiego Uniwersytetu Gregoriańskiego od 1999.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończył studia prawnicze na Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim. Wyświęcony na kapłana został w Poznaniu w 1963. Od 1966 przebywa w Rzymie, gdzie najpierw studiował prawo kanoniczne, a od 1972 do 1999 pracował w Najwyższym Trybunale Sygnatury Apostolskiej, dochodząc w nim do stanowiska prefekta (od 4 października 1998). Był też prezesem Sądu Kasacyjnego Państwa Watykańskiego.

W 1983 otrzymał święcenia biskupie (biskup tytularny Acropolis), a osiem lat później został mianowany arcybiskupem. Od listopada 1999 z mianowania Jana Pawła II jest prefektem Kongregacji ds. Wychowania Katolickiego, czyli urzędu watykańskiego zajmującego się całokształtem katolickiego systemu oświaty i nauki oraz wielkim kanclerzem Uniwersytetu Gregoriańskiego. W 2001 został kardynałem diakonem z kościołem tytularnym San Nicola in Carcere. Wziął udział w konklawe po śmierci Jana Pawła II w kwietniu 2005. 21 lutego 2011 został promowany do rangi kardynała prezbitera[2].

Uchodzi za jednego z najlepszych współczesnych znawców prawa kanonicznego. Jest autorem i współautorem licznych publikacji książkowych oraz artykułów w czasopismach kanonicznych i pracach zbiorowych. Łącznie jego bibliografia przekracza 550 publikacji w 12 językach. Poza językiem polskim posługuje się także językiem włoskim i angielskim.

Uczestnik konklawe 2005 i konklawe 2013 roku.

Odznaczenia, tytuły i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Postanowieniem Prezydenta RP z dnia 9 listopada 2009 został odznaczony Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski[3].

Tytuł doctora honoris causa przyznały mu: Akademia Teologii Katolickiej w Warszawie (1998), Katolicki Uniwersytet Lubelski (1999)[4], Uniwersytet w Pasawie (2001), Uniwersytet Komeńskiego w Bratysławie (2002)[5], Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu (2004), Uniwersytet Śląski (2010)[6] oraz Uniwersytet Katolicki w Rużomberku (2013)[7].

W 2006 otrzymał tytuł Honorowego Obywatela Miasta Poznania[8].

W 2010 za wkład w dzieło pojednania został uhonorowany Komandorią Missio Reconciliationis. Od 2008 jest filistrem honoris causa Korporacji Akademickiej Magna-Polonia[9].

Za całokształt dorobku naukowego w duchu humanizmu chrześcijańskiego otrzymał Nagrodę im. Księdza Idziego Radziszewskiego Towarzystwa Naukowego KUL za rok 2012[10].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Ksiądz Kardynał Zenon Grocholewski. miedzichowo.pl. [dostęp 2013-03-10].
  2. Stolica Apostolska: tegoroczne kanonizacje 23 października. radiovaticana.org, 2011-02-21. [dostęp 2011-02-21].
  3. M.P. z 2010 r. Nr 28, poz. 349 [dostęp 2010-11-24].
  4. Doktorzy Honoris Causa Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego Jana Pawła II. kul.pl. [dostęp 2011-02-23].
  5. Doktorat honoris causa dla kard. Grocholewskiego. opoka.org.pl, 2002-09-13. [dostęp 2013-12-01].
  6. Doktorzy honoris causa Uniwersytetu Śląskiego. us.edu.pl. [dostęp 2011-02-21].
  7. Słowacja: ks. kard. Grocholewski doktorem honoris causa. radiomaryja.pl, 2013-09-25. [dostęp 2013-12-01].
  8. Honorowi i zasłużeni obywatele Miasta Poznania. poznan.pl. [dostęp 2013-02-17].
  9. B. P. Wróblewski, Informator Poznańskiego Koła Międzykorporacyjnego, Poznań 2009, s. 45.
  10. Nagroda im. Księdza Idziego Radziszewskiego. kul.pl. [dostęp 2013-05-27].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]