Zenon Kliszko

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Zenon Kliszko
Data i miejsce urodzenia 8 grudnia 1908
Łódź
Data i miejsce śmierci 4 września 1989
Warszawa
Wicemarszałek Sejmu PRL
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Okres urzędowania od 20 lutego 1957
do 13 lutego 1971
Odznaczenia
Order Budowniczych Polski Ludowej (1960–1990) Order Sztandaru Pracy I klasy Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Order Krzyża Grunwaldu II klasy Medal za Warszawę 1939-1945
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach
Zenon Kliszko
Zenon, Zenek
podporucznik podporucznik
Data i miejsce urodzenia 8 grudnia 1908
Łódź
Data i miejsce śmierci 4 września 1989
Warszawa
Przebieg służby
Siły zbrojne Armia Ludowa
Główne wojny i bitwy powstanie warszawskie

Zenon Kliszko (ur. 8 grudnia 1908 w Łodzi, zm. 4 września 1989 w Warszawie) – polski działacz polityczny okresu PRL, najbliższy współpracownik Władysława Gomułki, komunista, członek Biura Politycznego KC PZPR (1959-1970), poseł do Krajowej Rady Narodowej, na Sejm Ustawodawczy oraz na Sejm PRL II, III, IV i V kadencji, wicemarszałek Sejmu PRL.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn Franciszka i Antoniny. Ukończył studia na Wydziale Dziennikarstwa Uniwersytecie Warszawskim. W 1925 wstąpił do Komunistycznego Związku Młodzieży Polskiej. Od 1931 do 1938 był członkiem Komunistycznej Partii Polski. Za publikacje w jej nielegalnym piśmie został w 1933 aresztowany. Zwolniono go ze względu na opinię psychiatry o jego ograniczonej poczytalności, którą zdołała załatwić dla niego znana literatka, Mira Michałowska (pseudonim literacki Maria Zientarowa), z którą się ożenił[1]. Od 1942 działał w Polskiej Partii Robotniczej, żołnierz Gwardii Ludowej. Pełnił funkcję kierownika Centralnej Techniki PPR (drukarnie). Brał udział w Powstaniu Warszawskim jako podporucznik Armii Ludowej. Zasiadał w Komitecie Centralnym PPR, a od 15 grudnia 1948 działał w Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej.

Był posłem do Krajowej Rady Narodowej od 1943 do 1953 oraz na Sejm Ustawodawczy 1947-1952. Pełnił funkcję przewodniczącego klubu poselskiego PPR. Od września 1948 do listopada 1949 podsekretarz stanu w Ministerstwie Sprawiedliwości. 13 listopada 1949 uchwałą III Plenum KC PZPR za brak czujności wobec wroga klasowego wykluczony z KC PZPR i pozbawiony prawa sprawowania funkcji we władzach partyjnych. Od 1949 pracował w wydawnictwie Książka i Wiedza. Od stycznia 1953 do maja 1956 był pozbawiony praw członka PZPR, w latach 1953-1954 był więziony. W okresie 1954-1956 pracował jako redaktor w Państwowym Wydawnictwie Naukowym.

W latach 1957-1970 sprawował funkcję sekretarza KC PZPR, a od 1959 do 1970 członka Biura Politycznego KC. W latach 1956-1957 ponownie pełnił również funkcję podsekretarza stanu (wiceministra) w Ministerstwie Sprawiedliwości. Pełnił mandat posła na Sejm PRL II, III, IV i V kadencji i tym okresie lat 1957-1971 był wicemarszałkiem Sejmu oraz przewodniczącym klubu poselskiego PZPR. W latach 1958-1971 członek Prezydium Ogólnopolskiego Komitetu Frontu Jedności Narodu. Był najbliższym współpracownikiem Władysława Gomułki, nieoficjalnie nazywano go drugą osobą w państwie. Pod jego wpływem i namową, Władysław Gomułka podjął decyzję o zdjęciu "Dziadów" ze sceny Teatru Narodowego.

W grudniu 1970 współodpowiedzialny za akcję pacyfikacyjną w Gdańsku i Gdyni, w następstwie czego 20 grudnia tego roku został zwolniony z obowiązków członka Biura Politycznego i Sekretariatu KC, 7 lutego 1971 usunięty ze składu KC PZPR, następnie z władz PZPR i władz państwowych.

Został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Powstanie Warszawskie (1967)

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • "Słownik biograficzny działaczy polskiego ruchu robotniczego" t. 3, Warszawa 1992.
  • Zenon Kliszko. katalog.bip.ipn.gov.pl. [dostęp 30 lipca 2014].
  • Zenon Kliszko. 1944.pl. [dostęp 30 lipca 2014].
  • Zenon Kliszko. dzieje.pl. [dostęp 30 lipca 2014].