Zerowanie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Zerowanieśrodek ochrony przeciwporażeniowej dodatkowej[potrzebne źródło] w instalacjach elektrycznych, polegający na podłączeniu części przewodzących dostępnych (np. metalowej obudowy urządzenia) z przewodem ochronnym PE lub przewodem ochronno-neutralnym PEN. W warunkach zakłóceniowych (uszkodzenie izolacji) umożliwia samoczynne odłączenie zasilania, poprzez szybkie zadziałanie zabezpieczenia elektrycznego.

Może być stosowane[potrzebne źródło] w instalacjach elektrycznych o napięciu do 500 V w układzie sieciowym TN. W układzie tym punkt neutralny zasilającego transformatora jest bezpośrednio uziemiony, natomiast chronione części przewodzące odbiorników są połączone z punktem neutralnym:

  • przewodem ochronnym PE w układzie sieciowym TN-S;
  • przewodem ochronno-neutralnym PEN w układzie sieciowym TN-C;
  • w części układu (zwykle od strony zasilania) przewodem ochronno-neutralnym PEN, a w drugiej części przewodem ochronnym PE w układzie sieciowym TN-C-S;

Nazwa zerowanie pochodzi z czasów, gdy nie wyróżniano osobnych przewodów neutralnych (N) i ochronnych (PE), lecz oprócz przewodów fazowych był jedynie uziemiony przewód zerowy. Pojęcia zerowanie, przewód zerowy oraz sprawdzenie skuteczności zerowania są mocno zakorzenione w języku elektro-instalatorów, choć aktualnie już przestarzałe. Przewód zerowy został zastąpiony przez przewody PE lub PEN – w zależności jaką funkcję spełniają. System ochrony przeciwporażeniowej w sieciach TN wciąż polega na zerowaniu, czyli metalicznym zamknięciu pętli zwarcia, natomiast w sieciach TT, IT system opiera się na uziemieniu lub sieci ochronnej. Wszystkie wymienione systemy obecnie objęte są ogólniejszym pojęciem systemu samoczynnego wyłączania zasilania.