Zespół Gradenigo

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Zespół Gradenigo (zespół szczytu piramidy części skalistej kości skroniowej, ang. Gradenigo's syndrome, petrous apicitis) – zespół neurologiczny polegający na współistnieniu porażenia nerwu VI i neuralgii nerwu V. Został zbadany i opisany przez włoskiego otiatrę Giuseppe Gradenigo w 1904 roku.

Etiopatogeneza[edytuj | edytuj kod]

Zespół związany jest z wytworzeniem ropnia zewnątrzoponowego na przednio-górnej powierzchni piramidy kości skroniowej z podrażnieniem opon mózgowo-rdzeniowych w przebiegu zapalenia komórek powietrznych szczytu piramidy części skalistej kości skroniowej

Objawy[edytuj | edytuj kod]

Na zespół składa się triada objawów (zwana triadą Gradenigo) związanych z zapaleniem szczytu piramidy kości skroniowej będącego powikłaniem ostrego zapalenia ucha środkowego:


Leczenie[edytuj | edytuj kod]


Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Otolaryngologia praktyczna podręcznik dla studentów i lekarzy. Grzegorz Janczewski (red.). T. 1. Gdańsk: Via Medica, 2005, s. 126-127. ISBN 83-89861-31-3.

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.