Zespół Klüvera-Bucy'ego

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Organiczne zaburzenie osobowości
ICD-10 F07.0

Zespół Klüvera-Bucy'ego (ang. Klüver-Bucy syndrome) – zaburzenie neurologiczne spowodowane uszkodzeniem obu płatów skroniowych lub prawego płata i środkowej części lewego, związane przede wszystkim z dysfunkcją ciała migdałowatego.

Efekt uszkodzenia ciała migdałowatego u naczelnych opisali w latach 30. Heinrich Klüver i Paul Bucy. U poddanych zabiegowi chirurgicznemu rezusów zaobserwowano hiperreaktywność, utratę lęku, zwiększenie popędu płciowego (wyrażoną przez masturbację, stosunki hetero- i homoseksualne, a także kierowanie popędu wobec przypadkowych obiektów) i tendencję do brania obiektów do ust.

U człowieka obustronne uszkodzenie ciała migdałowatego przez proces chorobowy albo uraz powoduje analogiczne objawy. Na obraz kliniczny zespołu składają się upośledzenie adekwatnego reagowania na bodźce emocjonalne, hiperseksualność, żarłoczność, upośledzenie pamięci, niemożność rozpoznawania przedmiotów i znajomych twarzy (prozopagnozja). Z tego względu zespół określany jest też jako ślepota psychiczna.

Pełny obraz zespołu spotykany jest rzadko. Niepełny zespół Klüvera-Bucy'ego rozwinąć się może w przebiegu procesów chorobowych rozlegle uszkadzających płaty czołowe: zapalenie mózgu (np. opryszczkowe), choroby neurodegeneracyjne (Alzheimera, Picka), po urazach lub incydentach naczyniowych.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Adam Bilikiewicz, Włodzimierz Strzyżewski: Psychiatria: podręcznik dla studentów medycyny. Warszawa: Państwowy Zakład Wydawnictw Lekarskich, 1992, s. 523. ISBN 83-200-1688-6.

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.