Zespół Lowna-Ganonga-Levine'a

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Zespół preekscytacji
ICD-10 I45.6

Zespół Lowna-Ganonga-Levine'a (zespół LGL, ang. Lown-Ganong-Levine syndrome) – obok zespołu Wolffa-Parkinsona-White'a i zespołu Mahaima jest zespołem preekscytacji komorowej serca wywołanym zaburzeniami drogi przewodzenia przedsionkowo-komorowego.

Patofizjologia tego zespołu polega na istnieniu dodatkowych włókien przewodzących (włókna Jamesa). Włókna te omijają węzeł przedsionkowo - komorowy i bezpośrednio wnikają do pęczka Hisa[1].

Pomimo stwierdzenia obecności opisanej drogi w badaniach histologicznych brak jednoznacznych dowodów potwierdzających związek pomiędzy jej istnieniem a występowaniem elektrokardiograficznych cech zespołu LGL.

Zespół LGL diagnozowany jest na podstawie badania elektrokardiograficznego (EKG).

Podstawą diagnozy zespołu LGL jest wystąpienie w badaniu EKG odstępu PQ krótszego niż 0,12 s przy prawidłowym kształcie zespołu QRS.

Objawem Zespołu LGL jest występowanie zaburzeń rytmu serca, w tym w szczególności tachykardii i napadowego częstoskurczu nadkomorowego.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. T. Tomasik i wsp., Elektrokardiografia dla lekarza praktyka. Uniwersyteckie Wydawnictwo Medyczne "Vesalius", Kraków 1998.

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.