Zespół Swyera-Jamesa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Obraz płuc w wirtualnej bronchografii u pacjenta z zespołem Swyera-Jamesa
Nie należy mylić z zespołem Swyera

Zespół Swyera-Jamesa (ang. Swyer-James syndrome, Swyer-James-Mcleod's syndrome) – rzadka choroba płuc będąca powikłaniem obliteracyjnego zapalenia oskrzelików. Zajęte płuco lub jego część nieprawidłowo się rozwija, radiologicznie stwierdza się jednostronne zwiększenie przejrzystości płuca, wywołane zmniejszonym przepływem naczyniowym.

Chorobę opisali w 1953 roku George C. W. James i Paul Robert Swyer[1], a rok później, niezależnie od nich, angielski pulmonolog William Mathieson Macleod[2]. W 1956 roku francuski lekarz Bret opisał podobne zmiany jako zespół Janusa (Le syndrome de Janus)[3].

Przypisy

  1. Swyer PR, James GCW. A case of unilateral pulmonary emphysema. „Thorax”. 8, s. 133-136, 1953. 
  2. Macleod WM. Abnormal transradiancy of one lung. „Thorax”. 9, s. 147-153, 1954. 
  3. Bret J. Le syndrome de Janus. „Archives des maladies du coueur et des vaisseaux (Paris)”. 49, s. 468-472, 1956. 

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.