Zespół ogona końskiego

Zespół ogona końskiego

ICD-10 G83.4

Ogon koński i nić końcowa widziane od tyłu.

Zespół ogona końskiego (ang. cauda equina syndrome) – charakterystyczny zespół objawów neurologicznych, powstających wskutek uszkodzenia końcowego odcinka rdzenia kręgowego noszącego nazwę właśnie ogona końskiego.

Wskutek dyskopatii (centralnej lędźwiowej wypukliny jądra miażdżystego poniżej poziomu L1/L2) lub wzrostu guza w świetle końcowego odcinka kanału kręgowego dochodzi do ucisku na nerwy tworzące koński ogon, co powoduje poniższe objawy:

• niedowład wiotki kończyn dolnych, szczególnie wyrażony w odsiebnych ich częściach,
• zaburzenia czucia typu korzeniowego,
• niemożność oddania moczu,
• objawy rozciągowe.

Zespół ogona końskiego często współistnieje z zespołem stożka końcowego. Zaburzenia czynności układu nerwowego wówczas obserwowane to:

• zaburzenia zwieraczy (nietrzymanie moczu i stolca),
• brak wzwodu,
• rozszczepienne zaburzenia czucia o charakterze "spodenek" S3-S5.

Bibliografia

• Roman Mazur: Neurologia Kliniczna. Gdańsk: Via medica, s. 510. ISBN 9788360072813.

Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.