Zespół ogona końskiego

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Zespół ogona końskiego
ICD-10 G83.4
Ogon koński i nić końcowa widziane od tyłu.

Zespół ogona końskiego (ang. cauda equina syndrome) – charakterystyczny zespół objawów neurologicznych, powstających wskutek uszkodzenia końcowego odcinka rdzenia kręgowego noszącego nazwę właśnie ogona końskiego.

Wskutek dyskopatii (centralnej lędźwiowej wypukliny jądra miażdżystego poniżej poziomu L1/L2) lub wzrostu guza w świetle końcowego odcinka kanału kręgowego dochodzi do ucisku na nerwy tworzące koński ogon, co powoduje poniższe objawy:

  • niedowład wiotki kończyn dolnych, szczególnie wyrażony w odsiebnych ich częściach,
  • zaburzenia czucia typu korzeniowego,
  • niemożność oddania moczu,
  • objawy rozciągowe.

Zespół ogona końskiego często współistnieje z zespołem stożka końcowego. Zaburzenia czynności układu nerwowego wówczas obserwowane to:

  • zaburzenia zwieraczy (nietrzymanie moczu i stolca),
  • brak wzwodu,
  • rozszczepienne zaburzenia czucia o charakterze "spodenek" S3-S5.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.